Logbies

Drive in “Salt”

Lies — Mon, 02 Aug 2010 18:04:37 +0000

Zaterdag laatstleden besloten we de Prime Drive In Movies in het sportpark De Nekker (Mechelen) uit te proberen. Op het programma: “Salt” met Angelina Jolie in de hoofdrol. Het bleek een film te zijn met een ‘platte’ plot, weinig verhaal en absoluut niet vernieuwend. Dus wat de film betreft, zaten we fout. Maar wél een leuk concept, die drive in! Voor vijf luttele eurootjes mocht je – na ontvangst van de prijs- en infolijst en het doosje kleenex vuilniszakje incluis – de wei oprijden en je plaatsje innemen. Wij stonden helemaal vooraan, op de eerste rij. We waren goed op tijd om zeker te zijn dat we plaats zouden hebben. Achteraf gezien waren we misschien beter iets later geweest, dan stonden we wat verder op de wei en hadden we beter zicht gehad. Maar ons hoor je niet klagen (na de film konden we dan ook wel heel vlotjes de wei terug verlaten zonder te moeten aanschuiven in de rij). Oldtimers mogen zelfs gratis en voor niets de wei oprijden! Enkele grave exemplaren gespot! En ze zorgden voor nog wat meer sfeer, het leek wel een scène uit Grease. Zò typisch Amerikaans, héérlijk! En zo fijn om zelf het volume tijdens de film te kunnen regelen.

Slotsom: ondanks de iets mindere film toch een geslaagd avondje uit en zeker voor herhaling vatbaar maar dan mét extra kussentjes en een goed gevulde koelbox met lekkere hapjes en drankjes om het nòg aangenamer te maken.

Trouwens, vooraf lekker getafeld in De Margriet (op de Bruul). Een aanrader wat betreft de betere brasseriekeuken!

Norah Jones

Lies — Sat, 31 Jul 2010 09:50:13 +0000

Al weken staat dit postje half (on)afgewerkt in mijn – ellenlange – draftlijst.

We keren even terug in de tijd, zo wat een maand geleden. Dinsdag 29 juni 2010. Een bloedhete dag mocht u het zich niet meer herinneren. Eindelijk was het moment aangebroken waarop we de kaartjes die al màànden lang in de schuif lagen, mochten inruilen voor een heerlijke Norah Jones-avond, althans dat was toch onze hoop. Mijn verwachtingen waren hoog gespannen. We zochten onze fauteuilplaatsjes in Vorst Nationaal (en o wat klinkt dat “Forest National” zò fout) en nestelden ons in de veel te warme zaal. Nog nooit zag ik zoveel mensen tegelijkertijd wapperen met hun ticketje om toch maar een béétje verkoeling te vinden. Maar Mrs. Jones deed ons die hitte snel vergeten. Nieuwe nummers (o.a. “Chasing Pirates”), een prachtige cover van Johnny Cash z’n “Cry cry cry” en haar klassiekers zoals “Come away with me”, “Sunrise”, “Don’t know why”,… passeerden de revue. Afsluiten deed ze met een akoestische set. Prachtig! In geen tijden nog zo’n goed concert meegemaakt! De sfeer was er, de muziek was er en Norah & haar band stonden er hélemààl, geen valse noot, geen foutje gehoord. Perfect! Genoten à volonté. In één woord: WAUW!

Per toeval enkele fragmentjes van het concert op YouTube gevonden (en er zijn er nog veel meer te vinden):

Martinushoeve

Lies — Sun, 13 Jun 2010 19:26:34 +0000

Deze week was er weer de Restaurantweek. Omdat het ons in december zo bevallen was bij Chef’s Table (hier), besloten we onszelf weer culinair te verwennen voor een prikje. We trokken deze keer richting Martinushoeve te Zandvliet (op aanraden van). Maar de culiniare verwennerij viel wat tegen… We waren allerminst overtuigd van het menu dat ons geserveerd werd. Weinig verrassend/vernieuwend, klassiek, zelfs een tikkeltje ordinair. Als voorgerecht een plakje rauwe tonijn met tijgergarnalen en waterkers (die heel ver te zoeken was). Hoofdgerecht: Kalfslende met asperges (die nergens naar smaakten), een vreemd soort puree (we zijn er nog altijd niet uit of het gepureerde wortelen waren of of ze nu vermengd waren met aardappelen) en kroketten. De Australische Chardonnay wijn die we er bij gekozen hadden, smaakte nergens naar. Geen kleurig palet, een frisse kleur… Flets. En ten slotte het dessert, dat bestond uit een drie aardbei-toestanden. Dat was nog het meest ‘verfijnde’ van allemaal…
Het kader is ook niet bepaald onze stijl. Het doet behoorlijk middeleeuws aan. Weinig sfeer, gezelligheid. En één grote afknapper, de tafeltjes staan véél te dicht bij elkaar. Ons twee-persoons-tafeltje en dat naast ons stonden gewoon tegen elkaar geschoven! Het enige wat er tussen stond, was ‘n soort muurtje van amper één meterje hoog wat er voor zorgde dat we even goed in het bord van de mensen naast ons konden zitten.
En op de koop toe, dit nog! Ik kreeg deze morgen een mailtje van DiningCity met de vraag mijn beoordeling online door te geven. Ik heb gequoteerd zoals ik hier ‘recenseer’, eerlijk, gewoon wat wij er persoonlijk van vonden. En u gelooft het of niet! Ik kreeg deze namiddag volgende mail van de zaakvoerder in m’n mailbox:

Met dank voor uw punten op DiningCity.com.

Tot onze spijt hebben we moeten vaststellen dat uw quotering in vergelijking met onze andere bezoekers enorm laag ligt, temeer omdat we op zaterdagavond vooral 9’s, 10′en en een enkele 8 hebben gescoord. Uw punten en opmerkingen verschillen dus enorm met de andere klanten.

Het geeft mijzelf, maar vooral uiteraard de bediening en keuken geen prettig gevoel om uw negatieve commentaren te lezen, maar waarderen desalniettemin uw deelname aan de RestaurantWeek.

Met groeten / Kind Regards

Een eerlijke mening wordt aldus niet geapprecieerd…. Vraag er dan niet naar als je niet tegen kritiek kan. Maar goed, we zijn er geweest en we zullen het niemand aanraden in ieder geval.

Spijt dus van onze keuze… Er stond zoveel beters op de lijst…

Eurosong

Lies — Sun, 30 May 2010 15:13:20 +0000

Gisteren was het dan eindelijk zo ver. Een week lang hebben ze er tralalala rond gemaakt: het grote jaarlijkse circus dat keer op keer gedomineerd wordt door vriendjespolitiek, überlelijke songs en vreselijke acts. Mocht u het nog niet doorhebben, ik heb het over het circus dat ze ook wel eens Eurosong durven te noemen. Dat ik mij ernstige vragen stel bij het (zuiver) Europese gehalte er van, doet hier nu even niet ter zake. Gezien we gisteravond tot weinig meer nog energie hadden dan wat zetel hangen, stemden we ook maar af op één. Benieuwd wat onze Tom ‘Teerling’ er van zou terecht brengen. Eerlijk? Ik vond zijn performance héél sterk. Je moet er maar staan met alleen je gitaartje en je stem voor zo’n waanzinnig grote menigte! Wat een pure – in de meest eenvoudige zin van het woord – klasse ten opzichte van al dat so called mooie maar kwijlende vrouwvolk, kattengejank en circusvertoon! Het was lange tijd spannend in die top vijf, ook al was het heel snel duidelijk dat het spastisch-strontzatte-ik-wil-op-Amy McDonald lijken-Duitse-puberkind zou winnen. Zonde! En de onderlinge vriendjespolitiek tierde weer welig. Het kostte Tom zelfs z’n top 3 plaats, potvolkoffie! We hadden een hogere plaats verdiend, zeg dat ik het u gezegd heb!

Grootheidswaanzin?

Lies — Sat, 22 May 2010 20:38:21 +0000

Alex Agnew wil volgend jaar in februari het Sportpaleis laten vollopen… Lijdt hij niet een beetje aan grootheidswaanzin? Een stand-upcomedian die zo’n zaal moet vullen? Maar hij lijkt er zich bewust van te zijn, althans deredactie.be: http://www.deredactie.be/cm/vrtnieuws/cultuur%2Ben%2Bmedia/kunsten/100522_agnew.

Benieuwd wat hij morgen in de AB voor ons in petto heeft!

Fobie?

Lies — Thu, 13 May 2010 11:27:39 +0000

Soms vraag ik me af waarom het lijkt alsof half Vlaanderen nooit of te nimmer op de eerste rijstrook van de autosnelweg rijdt., ook al is daar plek met H-O-P-E-N. Staat er niet ergens in het verkeersreglement vermeld dat je steeds (uiterst) rechts moet rijden, tenzij u inhaalt? Wel tweede-en-derde-rijstrook-minnend-en-fobisch-voor-de-eerste-rijstrook-Vlaanderen, gelieve te ritsen en rechts te rijden. Zet die fobie van u af en gebruik die richtingsaanwijzer. Menig doorwinterd chauffeur zal u er dankbaar voor zijn (en ik niet in het allerminst).

Florida-wist-je-datjes

Lies — Mon, 26 Apr 2010 18:50:12 +0000

Enkele onnozele weetjes over Florida.
Onze lijst is eindeloos en we vinden er telkens weer nieuwe maar vergeten ze ook vaak… So… To be continued .

Wist je dat…

… de reclame op tv hier aangepast is per stad?
… we een schildpad hebben overreden op de Interstate 75 (snelweg) van Siesta Key naar Fort Myers?
… je hier altijd gratis water krijgt als je iets gaat eten/drinken?
… je nooit de rekening hoeft te vragen maar dat ze die gewoon onder je neus komen schuiven zodra ze je bord hebben afgediend?
… de flesjes en blikjes die uit de automaat rollen groter zijn?
… Amerikanen steeds weer vragen “where are you from folks?”?
… er steeds gepeild wordt hoe het met je gaat als je een winkel/hotellobby/… binnenkomt (hi, how are you?)?
… Amerikanen oversociaal zijn en tegen Jan-en-alle-man beginnen te praten maar als ze je vijf minuten later weer voorbij lopen, ze je straal negeren?
… je hier overal huge porties krijgt?
… er in ieder hotel bij het ontbijt gegeten wordt uit wegwerpbordjes/potjes/…?
… iedere ober zich voorstelt als je gaat eten: “Hi, I’m Joey and I’ll take care of you tonight & blablabla”?
… het water in de wc-pot hier veel hoger staat dan bij ons?
… het het jaar rond whale season is in de USA?
… het hier stikt van de politie en sheriffs en dat er bijgevolg nog meer geflitst wordt dan in België?
… ze hier absoluut geen kaas hebben gegeten van “the art of dining”?
… Amerikanen àltijd en òveral gsm-en?
… als je hier in een hotel vraagt naar een plekje om goed te eten, ze je doorverwijzen naar Wendy’s, Denny’s, iHop en consoorten?
….

Florida XI: Key West > Keys > Miami

Lies — Mon, 26 Apr 2010 14:14:00 +0000

Hi there folks!

We starten hier ons laatste dagje Florida. Over zo’n dikke 24 uur zitten we weer op het vliegtuig richting Belgenland om aldaar te landen op woensdagmorgen om 7u40. Minder leuk vooruitzicht dus, maar goed, we genieten nog volop van ons laatste (onweerachtige) dagje hier en laten jullie nog even meegenieten van het laatste stukje van onze reis.

Vrijdag deden we weinig bijzonders. Primo, een wandelingetje langs de haven van Key West. Grote vissen en wat een cruiseschepen leggen daar aan! Tjonge jonge! Secundo, genieten van een lekkere cocktail en de zon aan het zwembad van ons hotel.

Zaterdag verlieten we Key West en reden we de Keys terug af, op weg naar Miami. Onder weg maakten we een stop (de hele dag ) bij het John Pennekamp Coral Reef State Park, een natuurpark op Key Largo dat bekend staat om zijn koraalrif. We boekten een boottocht om te snorkelen, Pieter althans, it’s not my cup of tea, ik ging mee voor de lol en om te genieten van het zonnetje op het dek van de boot. Maar viel dat even tegen! Een mottige boot zonder dek en dus ook geen zonnebaden-kans. Daar zat ik dan. De zee was behoorlijk wild en tijdens het heen varen was dat best wel leuk wat kletsen water over je krijgen maar dat was net iets minder leuk als we daar zo’n dik anderhalf uur bij het koraalrif bleven dobberen. Ik heb me in tijden niet meer zo misselijk gevoeld! En op de koop toe was het snorkelen ook niet je dat. Pieter zag weinig moois en het water was veel te wild om goed te kunnen snorkelen! Stiekem moeten we wel toegeven dat we een beetje veel gewoon zijn na wat we gezien hebben in de riffen van Egypte, werelds mooiste! Maar goed, we hebben het overleefd . Gelukkig konden we na de boottocht nog even genieten van wat zon voor we richting Miami reden – back to where it all started. Daar hadden we reeds ons hotel geboekt (DaysInn Miami Beach). Inchecken, douchen en op zoek naar een leuk restaurantje. En dat vonden we, hier vijf huizen verder. Een Siciliaan. En wat heeft die man een hartenpijn dat hij z’n land heeft (moeten?) achtergelaten. Werkelijk, hartverscheurend. En het eten was top! Buikjes rond, tijd om te gaan slapen. Maar dat bleek niet zo evident. Een kleine (wonder o wonder! al onze andere hotelrooms waren huge) hotelkamer weet u, dus heet! Airco, geen probleem! Maar die maakt hier nogal veel lawaai. Een slapeloze nacht dus.

Gisteren (zondag) verkenden we Miami: Little Havana en Downtown Miami. Het was overal behoorlijk rustig (en vooral snikheet). Zondag was niet zo goed gekozen (wel geen enkel probleem om parking te vinden ). In Little Havana – een 9 vierkante kilometer grote wijk waar uitgeweken Cubanen samentroepen – maakten we een wandeling door de straten langs de belangrijkste bezienswaardigheden: kerken, herdenkingsbeelden,… De namen heb ik niet onthouden, ik was er precies niet zo goed bij.

Downtown Miami verkenden we eveneens te voet. Langs 1st Street, via Biscayne Bay, langs de bekende Mall met het Hard Rock Café, naar de AA-Arena (waar basketball play offs worden gespeeld), langs Tower of Freedom en … Bezweet en behoorlijk uitgeput van het niet slapen keerden we terug richting Miami Beach en stopten nog even bij Publix voor de laatste inkoopjes. Pieter genoot nog even van wat zon bij het zwembad, ik sprong even binnen bij Nailhouse. ’s Avonds verkenden we Ocean Drive, de bekendste Boulevard van South Beach met z’n vele cafés, restaurants en hotels in art déco stijl én het huis van Versace. Het is er kwestie van zien en gezien worden. Moe maar voldaan gingen we slapen.

Straks trekken we richting Aventura Mall, één van de vele bekende shopping centra hier in de buurt. Vanavond inpakken en morgenvroeg is het time to say goodbye. De tijd is voorbij G-E-V-L-O-G-E-N! Time flies when you’re having fun…

(Foto’s zijn genomen met gsm, dus mindere kwaliteit)

Florida X: Key West

Lies — Fri, 23 Apr 2010 02:02:29 +0000

Nothing special today folks! Laundry & hanging around in Key West.
Na het ontbijt begaven we ons voor de tweede keer richting coin laundry. Basic gepakt dus is een wasje af en toe zeker nodig om drie weken rond te komen. En het staat vast, de wasserette hier is véél duurder dan die waar we gingen in Eustis en het leek ook veel langer te duren voor alles droog was. Het tweede bed in onze hotelkamer is omgetoverd tot droogtafel . Daarna reden we het oude centrum terug in, parkeerden onze auto en slenterden deze namiddag wat rond in Old Town Key West. Weinig bijzonders.

We wandelden ook even tot het meest zuidelijke punt van de USA. Het enige wat daar te zien valt, is een geverfde blok beton.

Zo tegen een uur of vier reden we terug richting hotel en genoten we nog even van wat zon en een cocktailtje bij het zwembad. Na een verfrissende douche trokken we weer het centrum in. We pikten een stukje van een sunset celebration mee (straattheater tijdens zonsondergang). En het mag gezegd worden, de zonsondergang hier is lang niet zo mooi als de zonsondergang die we zagen op Bellair Beach.

We aten een overheerlijke burger in één of andere grill bar. Tijdens het eten passeerde “the longest parade”. Een stoet mensen en wagens die van de ene kant van het eiland (Atlantische Oceaan) naar de andere kant (Golf van Mexico) trekken om daar dan feest te vieren.

That’s it for today!
Bye!

Florida IX: Florida City > Keys > Key West

Lies — Thu, 22 Apr 2010 02:08:03 +0000

Here we are again! Ondertussen zijn we al op Key West aanbeland na een lange rit over de Keys. Onderweg maakten we enkele stopjes. Onze eerste stop was een ‘commerciële’ stop: sandal & T-shirt outletstore. Goede keuze om daar even halt te houden. Allebei een nieuw paar Reef sletsen voor een prikje. Volgende stop was Big Pine Key om er bij Blue Hole de witstaart-Key-deers te zien. Op dat plekje was niks te zien, behalve een verdwaalde alligator (maar die zijn we ondertussen al beu gezien ). Maar net toen we dachten dat we nooit zo’n hert te zien zouden krijgen, stak er eentje de weg over. We maakten rechtsomkeer en konden een paar foto’s schieten van dit schattige dier.

Na ons stopje bij Big Pine Key keerden we een stuk terug tot Bahia Honda State Park. We waren het eerder op de dag voorbijgereden omwille van dreigende onweerswolken en regen. But we were lucky! De hemel klaarde uit en we konden genieten van de zon op het witte strand vlakbij het heldere water van de Atlantische Oceaan.

Benieuwd of er onder water bezienswaardigheden zouden zijn… Na een korte snorkel viel dat wat tegen. Niks te zien. Flippers en co vlogen de duinenstruik in! Benieuwd of er bij de grote reefs wél wat moois te zien valt onder water (het zal moeilijk zijn om Egypte op dat vlak te overtreffen).

Zo rond een uur of vier reden we verder richting Key West, onze eindbestemming voor vandaag en verblijfplaats voor de komende twee dagen (3 nachten). We boekten wederom een room bij BW (Ambassador Resort) voor 3 nachtjes. Pretty expensive maar de prijzen swingen hier overal de pan uit. Vanavond gingen we iets eten in het Hard Rock Café op Duval Street en maakten een wandelingetje langs de winkeltjes en vele cafés met live-muziek.

Bye for now and see you soon!