Gisteravond ging het weer maar eens richting Cultuurcentrum De Spil te Roeselare. “Nachtwake”, een 160 minuten durend toneelstuk dat als volgt werd voorgesteld in de programmagids:

“Twee broers ontmoeten elkaar net na het overlijden van hun moeder. De urn met haar as staat nog op de tafel. In aanwezigheid van hun echtgenotes ontdekken beide mannen dat ze gevangen zitten in hun huwelijk. De een beseft dat hij is uitgekeken op zijn relatie, de ander stelt vast dat zijn vrouw een affaire heeft met een jongere man. Tijdens de nacht komen deze waarheden pijnlijk aan het licht. Door de confrontatie met de dood zien de personages hun zekerheden afbrokkelen en is de relatie tot elkaar hun enige houvast.
Nachtwake is een stuk over gekmakende ontsnappingsdrang die sterker wordt met de jaren. Over het primitieve verlangen naar seks dat altijd zal botsen met de wens om je integriteit niet te verliezen.”

Geloof me vrij, het was straffen toebak. Wat een aangrijpend spel, gebracht door Mathias Sercu, Jan van Looveren, Katrien de Becker en Eva van der Gucht! Ongelooflijk hoe zij meer dan twee uur lang dit boeiende stuk over emotie & controle, nood aan liefde & respect en afhankelijkheid & macht wisten te brengen. Ik heb me meermaals bij de keel gegrepen gevoeld. Het was alsof ik er zelf middenin zat en ook mijn ziel ontmanteld werd. Meeslepend, dat is het juiste woord. Met een (cynische) lach en een traan. Robuust en ongepolijst. Cru en zonder tierlantijntjes. Hard en meedogenloos. Samen gingen we de nacht in voor een mentale en fysieke uitputtingsslag die wonden sloeg en littekens achterliet. Het liet me niet los. Waarachtig. Ik was er warempel stil van geworden…