Verleidelijk langzaam
Jezelf prijsgevend

De infinitief

Jezelf zijn.
Jezelf zijn om het even wie.
Maar jezelf zijn.

Je rechterhand verkwanselen
Aan vreemden, je geboorterecht vertalen
In een ander, tot huilens toe trainen
In scheelzien naar doelen, je kop
Verliezen in muizenissen van vrienden,
Maar jezelf zijn.
Jezelf zijn om het even wie.
Maar jezelf zijn.

Je eigenliefde verkopen
Van straatventers, met je zelfhaat
Honden dresseren, met je hartaandoening
Honderden klokken gelijkzetten daar
In een land overzee, in het holst
Van de nacht elektronisch bankieren
Als snotaap van zeven, verdwaald
In zijn verdwenen ouderhuis.

Maar jezelf zijn.
Hoe prachtig, hoe vermoeiend,
Jezelf zijn om het even wie.

Pak ze met een tangetje,
leg ze op hun zij.
Rol ze tot een slangetje,
gooi ze bij de klei.

Kneed ze, boetseer ze,
wrijf ze glad.
Maak een vorm, een worm,
of sla ze plat.

Plet ze op een postzegel
en plak die op een kaart.
Smeer ze op een boterham
of druk ze in de taart.

Rol ze tot een bol,
een kogel, een raket.
Schiet ze op de kast,
op het tapijt of het parket.

Week ze tot een papje,
schmink ze op je vel,
Gebruik de rest
als nagellak of gel.

Bak ze, braad ze,
stoof ze in de pan.
Geef ze aan de hond,
of smul er zelf maar van.

Of stop ze, wring ze, prop ze…
(dat is misschien de beste keus)
terug in je neus.

Frank Adam
Uit: Wie knipt de tenen van de reus?

En zachtjes wakker worden

LAAT

Vertraag.
Vertraag.
Vertraag je stap.

Stap trager dan je hartslag vraagt.

Verlangzaam.
Verlangzaam.
Verlangzaam je verlangen

En verdwijn met mate.

Neem niet je tijd
En laat de tijd je nemen –
Laat.

(Leonard Nolens)