Eeuwige zoektocht?
Een tweetal weken geleden gaf ik mijn ontslag bij mijn huidige ‘werkgever’ (die er eigenlijk niet echt één is aangezien we onder zelfstandig statuut werken – ook al is dat meer schijn dan wat anders, maar goed, daar weid ik niet verder over uit of dit wordt een ellenlange post). Goed uitgekiend, precies tijd om mijn drie maanden ‘opzeg’ te doen (ook dat heeft geen enkele waarde) en op 30 juni definitief te zeggen: Adieu! De zoektocht naar een andere boeiende job is reeds lange tijd bezig. U moet weten dat ik geregeld de vacaturesites in het oog hield/hou omdat ik wist dat ik het daar hoogstens twee jaar zou uithouden. Maar een uitdagende job vinden in mijn sector is heden ten dage niet bepaald evident. Overal hoor je positieve berichten dat er nooit zo veel vacante functies waren en blablabla. Wel, ik zal u zeggen. Ik betwijfel dat ten zeerste. Om mijn mening/gevoel te illustreren het volgende. Ik surf naar de vdab-site: 100 000 vacatures, véél toch?!, hoor ik u denken. Inderdaad. Maar dan… Ik selecteer “Master”, er blijven nog zo’n 5000 vacatures over. Ik ga verder: “Master in de psychologie/pedagogie” (en even voor alle duidelijkheid: het moet pedagogieK zijn, dat weten ze bij de vdab ook nog steeds niet). Hoeveel blijven er nu nog over? 100! Maar we zijn er nog niet, ik selecteer verder: “Master in de pedagogische wetenschappen” (eindelijk de goede titel). En jawel, hoeveel houden we er nu nog over? Welgeteld 17! En dan heb ik nog niet eens geselecteerd op regio! Over ons héle Belgenlandje 17 vacante functies volgens mijn diploma. Nog nooit zo veel vacatures?! Ik denk het niet! Toch zeker niet in mijn sector. Ik kan me maar beter grondig omscholen en IT-er of ingenieur worden, die worden met hòpen gevraagd…
