Het was gisteravond tijd voor wat cultuur. In m’n eentje naar De Spil gereden om er te genieten van een fenomenaal geslaagd concert van Milow. Selah Sue verzorgde weerom het voorprogramma. En ze doet dat goed! Fragiel meisje zo op het eerste zicht, tot ze haar keelgat open zet. Wat een stem, oh-my-god! Een heel speciale klankkleur. Wat zegt het spreekwoord ook al weer, goed begonnen is half gewonnen? Ik kan dat alleen maar beamen! Na een korte pauze was het tijd voor de hoofdact, Milow en de zijnen. Perfect naar een climax toegewerkt. Klassiekers (voor de kenners althans) passeerden de revue, telkens in een net iets ander kleedje. Origineel. Verrassend. Ja zelfs bij momenten ontroerend goed. En mochten niet ontbreken, zijn twee onsterfelijke covers: Thunderroad (solo en akoestisch) en Ayo Technology. Ik werd er bij momenten stil van (mijn buurjongen werd er zo stil van dat hij somtijds in slaap viel, ik denk dat hij tegen zijn zin mee moest komen met zijn liefje, de sloef!). En zoals het een goeie artiest betaamt, zijn enkele (voorbereide) biss-nummers onontbeerlijk. Hét hoogtepunt. Ze installeerden zich met z’n allen in het midden van de zaal en gaven er, akoestisch, werkelijk het beste van zichzelf. Het ging door merg en been. Het klonk zo verdomd oprecht gemeend, straight-from-the-heart. Fragiel, broos, kwetsbaar en toch zo sterk. Knap! En ja, Jonathan weet zich te omringen met fan-tas-ti-sche muzikanten, Tom Van Stiphout en Nina Babet zijn subliem (de rest ook). Deze drie talenten samen, kiekebollen van de eerste tot de laatste minuut. Schitterend. Veruit het beste wat ik van Milow zag tot nog toe! Hij mag dan niet plakken op een festivalpodium, hij past perfect in de intieme sfeer van een schouwburg.
