Drive in “Salt”

Zaterdag laatstleden besloten we de Prime Drive In Movies in het sportpark De Nekker (Mechelen) uit te proberen. Op het programma: “Salt” met Angelina Jolie in de hoofdrol. Het bleek een film te zijn met een ‘platte’ plot, weinig verhaal en absoluut niet vernieuwend. Dus wat de film betreft, zaten we fout. Maar wél een leuk concept, die drive in! Voor vijf luttele eurootjes mocht je – na ontvangst van de prijs- en infolijst en het doosje kleenex vuilniszakje incluis – de wei oprijden en je plaatsje innemen. Wij stonden helemaal vooraan, op de eerste rij. We waren goed op tijd om zeker te zijn dat we plaats zouden hebben. Achteraf gezien waren we misschien beter iets later geweest, dan stonden we wat verder op de wei en hadden we beter zicht gehad. Maar ons hoor je niet klagen (na de film konden we dan ook wel heel vlotjes de wei terug verlaten zonder te moeten aanschuiven in de rij). Oldtimers mogen zelfs gratis en voor niets de wei oprijden! Enkele grave exemplaren gespot!  En ze zorgden voor nog wat meer sfeer, het leek wel een scène uit Grease. Zò typisch Amerikaans, héérlijk! En zo fijn om zelf het volume tijdens de film te kunnen regelen. :cool:

Slotsom: ondanks de iets mindere film toch een geslaagd avondje uit en zeker voor herhaling vatbaar maar dan mét extra kussentjes en een goed gevulde koelbox met lekkere hapjes en drankjes om het nòg aangenamer te maken.

Trouwens, vooraf lekker getafeld in De Margriet (op de Bruul). Een aanrader wat betreft de betere brasseriekeuken!

Norah Jones

Al weken staat dit postje half (on)afgewerkt in mijn – ellenlange – draftlijst.

We keren even terug in de tijd, zo wat een maand geleden. Dinsdag 29 juni 2010. Een bloedhete dag mocht u het zich  niet meer herinneren. Eindelijk was het moment aangebroken waarop we de kaartjes die al màànden lang in de schuif lagen, mochten inruilen voor een heerlijke Norah Jones-avond, althans dat was toch onze hoop. Mijn verwachtingen waren hoog gespannen. We zochten onze fauteuilplaatsjes in Vorst Nationaal (en o wat klinkt dat “Forest National” zò fout) en nestelden ons in de veel te warme zaal. Nog nooit zag ik zoveel mensen tegelijkertijd wapperen met hun ticketje om toch maar een béétje verkoeling te vinden. Maar Mrs. Jones deed ons die hitte snel vergeten. Nieuwe nummers (o.a. “Chasing Pirates”), een prachtige cover van Johnny Cash z’n “Cry cry cry” en haar klassiekers zoals “Come away with me”, “Sunrise”, “Don’t know why”,… passeerden de revue. Afsluiten deed ze met een akoestische set. Prachtig! In geen tijden nog zo’n goed concert meegemaakt! De sfeer was er, de muziek was er en Norah & haar band stonden er hélemààl, geen valse noot, geen foutje gehoord. Perfect!  Genoten à volonté. In één woord: WAUW!

Per toeval enkele fragmentjes van het concert op YouTube gevonden (en er zijn er nog veel meer te vinden):

Martinushoeve

Deze week was er weer de Restaurantweek. Omdat het ons in december zo bevallen was bij Chef’s Table (hier), besloten we onszelf weer culinair te verwennen voor een prikje. We trokken deze keer richting Martinushoeve te Zandvliet (op aanraden van). Maar de culiniare verwennerij viel wat tegen… We waren allerminst overtuigd van het menu dat ons geserveerd werd. Weinig verrassend/vernieuwend, klassiek, zelfs een tikkeltje ordinair. Als voorgerecht een plakje rauwe tonijn met tijgergarnalen en waterkers (die heel ver te zoeken was). Hoofdgerecht: Kalfslende met asperges (die nergens naar smaakten), een vreemd soort puree (we zijn er nog altijd niet uit of het gepureerde wortelen waren of of ze nu vermengd waren met aardappelen) en kroketten. De Australische Chardonnay wijn die we er bij gekozen hadden, smaakte nergens naar. Geen kleurig palet, een frisse kleur… Flets. En ten slotte het dessert, dat bestond uit een drie aardbei-toestanden. Dat was nog het meest ‘verfijnde’ van allemaal…
Het kader is ook niet bepaald onze stijl. Het doet behoorlijk middeleeuws aan. Weinig sfeer, gezelligheid. En één grote afknapper, de tafeltjes staan véél te dicht bij elkaar. Ons twee-persoons-tafeltje en dat naast ons stonden gewoon tegen elkaar geschoven! Het enige wat er tussen stond, was ‘n soort muurtje van amper één meterje hoog wat er voor zorgde dat we even goed in het bord van de mensen naast ons konden zitten.
En op de koop toe, dit nog! Ik kreeg deze morgen een mailtje van DiningCity met de vraag mijn beoordeling online door te geven. Ik heb gequoteerd zoals ik hier ‘recenseer’, eerlijk, gewoon wat wij er persoonlijk van vonden. En u gelooft het of niet! Ik kreeg deze namiddag volgende mail van de zaakvoerder in m’n mailbox:

Met dank voor uw punten op DiningCity.com.

Tot onze spijt hebben we moeten vaststellen dat uw quotering in vergelijking met onze andere bezoekers enorm laag ligt, temeer omdat we op zaterdagavond vooral 9′s, 10′en en een enkele 8 hebben gescoord. Uw punten en opmerkingen verschillen dus enorm met de andere klanten.

Het geeft mijzelf, maar vooral uiteraard de bediening en keuken geen prettig gevoel om uw negatieve commentaren te lezen, maar waarderen desalniettemin uw deelname aan de RestaurantWeek.


Met groeten / Kind Regards
Een eerlijke mening wordt aldus niet geapprecieerd…. Vraag er dan niet naar als je niet tegen kritiek kan. Maar goed, we zijn er geweest en we zullen het niemand aanraden in ieder geval.
Spijt dus van onze keuze… Er stond zoveel beters op de lijst…

Joost

Vrijdagavond ging ik met M. naar Joost Zweegers (misschien beter gekend als Novastar). Decor voor dit streepje muziek was weerom De Roma (Borgerhout). De sfeer was er sowieso al. Ik blijf het een gezellige theaterzaal vinden, die Roma. En Joost gaf het beste van zichzelf tijdens dit Almost Bangor-concert. Nummers van de gelijknamige plaat maar evenmin heel wat ‘oude klassiekers’ (The best is yet to come, Caramia, Lost & blown away,…). Hij heeft nog maar eens bewezen wat een goeie muzikant hij is. Ik durf hem zelfs de beste (Vlaamse) singer-songwriter noemen. Keer op keer weet hij te imponeren met beklijvende versies van zijn nummers en dat helemaal solo, hij en zijn piano/gitaar/mondharmonica. Meer heeft hij niet nodig. Ronduit fantastisch. Ik ben weer helemaal into Joost Zweegers. Het was de ideale manier om het weekend rustig in te zetten.

De helaasheid der dingen

Vorige zaterdag is het er eindelijk van gekomen… Nog ‘ns tot in de Metropolis geraakt. Honderd-en-een films op het verlanglijstje maar – u raadt het al – tijd ontbreekt. We kunnen er toch alvast eentje schrappen van het lijstje… “De helaasheid der dingen”. De kritieken die ik opving, waren heel gevarieerd. De een vond hem super, de ander vond er niets aan. Ik was dan ook benieuwd wat ik er van zou vinden. En ik moet eerlijk toegeven, ik reken mezelf eerder bij de tweede groep. Enigszins ontgoocheld dat het ‘maar dat was’. Ik vind het weinig verhaal hebben. Misschien waren mijn verwachtingen te hoog. Of misschien moet ik gewoon het boek maar eens ter hand nemen…