Logbies

Op Gedichtendag schenk ik jullie deze mooie woorden van Leonard Nolens…

De infinitief

Jezelf zijn.
Jezelf zijn om het even wie.
Maar jezelf zijn.

Je rechterhand verkwanselen
Aan vreemden, je geboorterecht vertalen
In een ander, tot huilens toe trainen
In scheelzien naar doelen, je kop
Verliezen in muizenissen van vrienden,
Maar jezelf zijn.
Jezelf zijn om het even wie.
Maar jezelf zijn.

Je eigenliefde verkopen
Van straatventers, met je zelfhaat
Honden dresseren, met je hartaandoening
Honderden klokken gelijkzetten daar
In een land overzee, in het holst
Van de nacht elektronisch bankieren
Als snotaap van zeven, verdwaald
In zijn verdwenen ouderhuis.

Maar jezelf zijn.
Hoe prachtig, hoe vermoeiend,
Jezelf zijn om het even wie.

… Zò doe je dat!:

Pak ze met een tangetje,
leg ze op hun zij.
Rol ze tot een slangetje,
gooi ze bij de klei.

Kneed ze, boetseer ze,
wrijf ze glad.
Maak een vorm, een worm,
of sla ze plat.

Plet ze op een postzegel
en plak die op een kaart.
Smeer ze op een boterham
of druk ze in de taart.

Rol ze tot een bol,
een kogel, een raket.
Schiet ze op de kast,
op het tapijt of het parket.

Week ze tot een papje,
schmink ze op je vel,
Gebruik de rest
als nagellak of gel.

Bak ze, braad ze,
stoof ze in de pan.
Geef ze aan de hond,
of smul er zelf maar van.

Of stop ze, wring ze, prop ze…
(dat is misschien de beste keus)
terug in je neus.

Frank Adam
Uit: Wie knipt de tenen van de reus?

… Is de titel van Nic Balthazars debuutroman die in 2002 verscheen. Naar aanleiding van de spraakmakende film Ben X (2007) werd het boek opnieuw uitgebracht. Gisteren eindelijk de tijd gevonden om het boekje in één ruk uit te lezen. En ik was er weer maar eens ondersteboven van. Met o zo eenvoudige woorden weet Balthazar de lezer werkelijk te raken. Een mens zou bij momenten ongemakkelijk worden van zijn onomwondenheid. Rechttoe-rechtaan. Ruw en ongepolijst. Zoals het is. Ik voelde me weer evenveel bij de keel gegrepen als toen we maanden geleden naar de film gingen kijken. Ik zal nooit vergeten hoe verweesd we toen – na afloop van de film – op de dorpel van de Studio’s stonden, niet wetend wat zeggend. Een verhaal dat werkelijk door merg en been gaat. Het leven zoals het is. Althans voor een autist.