Logbies

Mààndenlang heeft vtm’s telenovella Sara Vlaanderen (althans deze West-Vlaamse) in de ban gehouden. Elke avond voor de buis. Gezellig. Kletsen en commentaar geven op de simplistische dialogen, de o zo foute personages,… Gieren met de over-the-top-dromen.  Stukken missen (door de vele commentaren). Geen nood, middagherhaling. Ongelooflijk hoe een mens zó kan opgaan in een serieke. 
Dinsdagavond kwam er een eind aan het verhaal. En hoe kan het ook anders, een happy end. Een sprookje eindigt immer met een “en ze leefden nog lang en gelukkig”. Ontroerend om zien. Schoon.
Zouden ze er toch niet een vervolg aan breien? Ik ben in ieder geval pro. Hoe zou het Sara en Simon vergaan als directeurs-generaals van Présence? Houdt hun romance stand? Wat met de eeuwige slechterik Alexander? Gaat hij ten onder? Trouwen Helena en Steven werkelijk? Vragen waar we waarschijnlijk nooit een antwoord op zullen krijgen. Misschien maar goed ook. Op naar de volgende telenovella. Ook al betwijfel ik dat soortgelijk concept de Sara-hype zal kunnen evenaren.

Whilst it might be hard to prove scientifically,
we all know that the environments we live and work in affect us.
A beautiful place can inspire and motivate,
an ugly one can depress – it becomes a place we avoid.

(Seymour et al., 2001, p.4)

Mijn bureau is na zes weken hard labeur tot zo’n ugly place verworden. Een uitputtingsslag geleverd. De strijdkrachten waren op. Dan ook blij dat ik eindelijk weer prettiger oorden kan opzoeken en aan een deugddoende vakantie kan beginnen. ‘t Heeft lang genoeg geduurd.

Gisteren ging ik tijdens mijn voormiddag-pauze (als je steevast om acht uur aan je bureau zit, dan heb je halverwege de voormiddag ook wel ‘ns recht op een half uurtje adempauze) richting station, nieuw campuskaartje halen zodat ik vanaf maandag weer heen en weer kan reizen naar Leuven voor een prikje.

Ik: “Een nieuw campuskaartje asjeblief, vanaf maandag. “

Hij: “Komdinordre juffrouwtje.
(wat getik op de computer)
En juffrouwtje, èj gie ol jonne sorrypas gèt?”

Ik: “Euh, nee meneer.”

Hij: “Kgoa joe direct jin geevn sè.”

Er werken ook nog fijne mensen bij het spoor die zich als het ware ter stond excuseren voor hun onnodig staken.
Leuk! Een dagje gratis sporen, eender waar heen, geldig tot het einde van het jaar. De bestemming is al bepaald.

Het is weer zo ver, voor de zoveelste keer treinstaking (ik kan ondertussen de keren dat ik met de trein zónder problemen van en naar Leuven ben geraakt dit academiejaar op mijn ene hand tellen). De treinen werden verondersteld te rijden tot tien uur gisteravond. Ik neem gisteren om vier na acht de trein in Leuven richting Wevelgem zodat ik alhier om twee vóór tien zou aankomen. Niets van dus! Iets voor half tien: “Dames en heren, wij komen zo dadelijk aan in Oudenaarde. Buiten de wil van het treinpersoneel om, zal deze trein hier halt houden en niet meer verder rijden omwille van vakbondsacties. Onze excuses.” Waarom lullen ze dan de hele tijd dat ze maar vanaf tien uur staken?! Daar stond ik dan schoon te gapen als een hond op een zieke koe in (het-best-wel-nog-een-eindje-hiervandane) Oudenaarde. Gelukkig is er taxi “Papa”! En die staakt NOOIT! Da’s maximale dienstverlening!