Logbies

Op vrijdagavond tijdens de spits – zo rond zessen – van Leuven richting West-Vlaanderen sporen, is niet één van m’n geliefkoosde bezigheden, maar goed, ondertussen zijn we die drukte al wat gewoon na vijf jaar. Een beetje indommelen met wat goede muziek in de oren en die twee uur vliegen voorbij. Gisteren was dat dus allerminst het geval. *Hou u vast, er komt weerom nmbs-frustratie.* Van Leuven tot Brussel liep alles lekker vlotjes, weinig volk en stipt op tijd (sinds de nieuwe uurregeling vertrekt de trein in Leuven een minuutje later, waarvoor dat goed is, daar heb ik het raden naar…). Brussel-Noord: “Dames en heren, de trein naar Kortrijk-Poperinge van 18u32 heeft een vertraging van ongeveer tien minuten, gelieve ons hiervoor te verontschuldigen.” Dat laatste hoeven ze er al lang niet meer bij te zeggen, gemeend zijn hun excuses toch niet, elke week weer staan duizenden reizigers in de kou op het perron te koekeloeren. Een overvol perron. Ondertussen kennen we ook al de trucen van de foor. Met mijn valiesje tot het uiterste puntje van het perron hobbelen. Ik weet niet waarom, maar veel mensen vergeten soms dat je ook helemaal vooraan in de trein kunt gaan zitten (en daar is vaak wél plek genoeg). Gisteren hadden die achterplakkers het wél getroffen. Slechts drie wagons (in plaats van de gewoonlijke twaalf)… Stond ik daar schoon vooraan. Lopen dus om mij toch op die veel te korte trein te murwen en een zitplaatsje te bemachtigen (ondertussen ben ik ook daarin al expert en ja, ik ben een egoïst, wie heeft nu zin om dik anderhalf uur recht te staan?!). Het werd dus duwen en trekken. Ik had een plekje op een “lange bank” bemachtigd en mijn valiesje netjes onder de zetel geduwd. Normaliter wordt verwacht dat je met drie personen op zo’n “lange bank” gaat zitten maar comfortabel is dat niet. En zo dacht ook mijn buurman er over, gelukkig maar… Brussel-Centraal, nòg een kudde werkmensen en studenten erbij duwen. (Lieve mama’s en papa’s, haal zoon- of dochterlief af op het einde van het semester met zijn/haar hele hebben en houden.) Als sardientjes in een doosje! Een lange slungel murwde zich tussen mij een mijn buurman. Daar zat ik dan, gesandwicht tussen een kleine tweemeter en de kont van een ander die – leunend tegen het bankstel waar ik gezeten was – in het doorgangetje bleef staan. We naderden Kortrijk en er deden geruchten de ronde dat er geen treinen reden tussen Kortrijk en Komen. Geen officiële bevestiging door de conducteur dus had ik weinig oren naar die geruchten. Ook toen we in Kortrijk aankwamen, werd ons niks gezegd. Niets vermoedend bleven we dan ook zitten (eindelijk was er wat plek). Na een vijftal minuutjes: “Dames en heren, door een obstakel op het spoor rijdt deze trein niet verder naar Poperinge.” Mij moet je niet zeggen dat ze dat nieuws niet eerder wisten. Van duidelijke en tijdige communicatie hebben ze bij de nmbs geen kaas gegeten. De trein dan maar afgestapt en taxi Papa gebeld. Gelukkig zijn zijn diensten wél betrouwbaar en stipt. Toen ik op de papa stond te wachten, zag ik plots een “vervangbus”, tjokvol! Nog gepletter dan op de trein, al kan dat eigenlijk bijna niet. Blij dat ik dààr niet meer bij hoefde! Met driekwartier vertraging home sweet home. De nmbs mag zich aan heel wat klachtenbrieven verwachten, denk ik. Ik steek er mijn energie niet in, het haalt toch niets uit. Zal ik blij zijn als ik niet meer wekelijks hoef te sporen! Nmbs van mijn voeten!

<Onvoorziene omstandigheden> (lees: de eerste (en misschien ook laatste) sneeuw in ons klein Belgenlandje) en het loopt alweer grandioos in de soep bij de Belgische spoorwegen. Een mens zou van minder wreed lastig worden als je zondagavond – voor de zoveelste keer op rij – verkakt wordt door vertragingen en technische mankementen aan/bij het spoor. Ik vertrok om vijf uur thuis in Wevelgem (ja, ik had al een voorgevoel dat er iets fout zou lopen). In theorie kom ik dan om iets voor zeven aan in Leuven. De praktijk was echter ietwat anders vandaag. Een vijftal minuutjes vertraging bij vertrek in Brussel-Zuid, maar dat is méér dan normaal (ik kijk al raar op als er eens geen vertragingen zijn). Maar even later sloeg het noodlot écht toe. In the middle of nowhere, ergens tussen Brussel en Leuven, stonden we plots stil. De trein leek aan de sporen te zijn vastgevroren. Meer dan een uur hebben we daar staan koekeloeren. Een uiterst vriendelijke en zich-duizendmaal-excuserende-voor-het-oponthoud-en-bedankende-voor-ons-begrip-conducteur die ons op de hoogte hield van de vorderingen (al waren er geen), desalniettemin werd de frustratie alleen maar groter bij mij en m’n medereizigers! De zuchten werden dieper, het getokkel op de tafeltjes begon steeds luider te klinken, er werd naarstig gegsmd, ja zelfs rechtstreekse verwijten (aan het adres van de ons vriendelijk inlichtende conducteur) vlogen de lucht in: “Oh, tais-toi! Tiens ta bouche!” (u moet weten dat de trein richting Leuven verder spoort naar Luik). Uiteindelijk – het was toen al na halfnegen – ja, u leest het goed! – schakelde de machinist in achteruit en reden we terug naar Zaventem waar we verspoord werden en we eindelijk koers konden zetten richting Leuven. Tegen negenen zijn we dan uiteindelijk in Leuven gearriveerd. U kan het rekensommetje maken? Juist, dik twee uur vertraging! Vier uur gespoord. Vier uur! Dubbel zo lang. Een schande is het! Een schande zeg ik u! En ik heb er zo stilaan écht mijn buik van vol. Ik was er potverdikke te voet sneller geweest! In de weken dat ik terug wekelijks van/naar Leuven spoor (zo sinds eind augustus), ben ik nog niet één keer zonder problemen heen en/of terug geraakt. Het is werkelijk godgeklaagd! Godverdomme, ’t zijn uilen bij de nmbs! En ja, vandaag is het gepermitteerd om even openlijk te vloeken! ’t Schijt krijgt een mens er van!

Niks tegen bouwvakkers an sich, maar hun gefluit en commentaar mogen ze toch voor zichzelf houden. Elke dag een resem gezette bouwvakkers, dikke snor en/of moustache incluis, tegen het lijf lopen op weg naar het werk… Ik kan u zeggen, “Héé, schoon poepke” verteert niet goed op een nuchtere maag. Dus geachte bouwvakkers en co: hou uw vettige commentaar voor uzelf! Vrouwen worden niet graag nagefloten en gekeurd op weg naar het werk én zeker niet ‘s morgens (‘s middags en ‘s avonds evenmin)!

Eeuwen geleden dat ik op zondagavond nog ‘ns tijd kon maken om op m’n gemakje een filmpje te kijken. Me gisteravond dan ook zo tegen tienen in m’n zetel genesteld voor Something New. Een romantische komedie waarin Kenya McQueen (Sanaa Lathan), een gevierde zakenvrouw, op zoek gaat naar de ware liefde. Die vindt ze uiteindelijk bij Brian Kelly (Simon Baker, wat-een-stuk!), een blanke (!) ruimdenkende tuinarchitect. Luchtig en weinig diepgang. Een ideale vrouwen-zondagavond-film.