Logbies » Kot

De burcht

Lies — Tue, 28 Apr 2009 08:58:24 +0000

U hebt vast al gehoord over de Europese Onderwijsconferentie die dezer dagen in Leuven plaatsvindt (naast de Mexicaanse griep is het steevast één van de hoogtepunten in het nieuws). Op zich heb ik daar niks op tegen. Die hoge Europese pieten mogen voor mijn part hun tenten hier maandenlang opslaan, maar de veiligheidsmaatregelen die eraan verbonden zijn, staan me net iets minder aan. Ik heb nog nooit zoveel blauw op straat gezien! Het lijkt alsof ze àlle mogelijke middelen van stal hebben gehaald: wagens, paarden, prikkeldraad, straten en pleinen afsluiten,… En ja, zelfs een helicopter! Dat verdomde ding cirkelt al de hele voormiddag boven mijn hoofd. Ik word er zowaar horendol van. En tot wat leiden deze extreme maatregelen? Protest is en komt er sowieso. Of ze daarom een versterkte en hermetisch afgesloten burcht van Leuven moeten maken… Da’s er een beetje over lijkt me. Maar wie ben ik …

Onbekwaam

Lies — Sun, 26 Apr 2009 18:24:10 +0000

Het leek daarnet op mijn route van hometown Wevelgem naar pseudo-hometown Leuwen wel of ze alle loempste chauffeurs ter wereld hadden losgelaten! Man man, wat was me dat allemaal! Drievierde van de chauffeurs op onze Vlaamse wegen hebben duidelijk nog nooit gehoord van een eerste rijvak en van ritsen. Als ik ergens niet tegen kan, dan zijn het wel die verdomde tweede-rijstrook-plakkers. En ik kan er al helemaal niet tegen als het druk is op de weg en het wàs behoorlijk druk daarnet. Dan zotten met een dikke mercedes die rechts inhalen en dan vanop het eerste baanvak, zomaar hup!, tussen de auto’s door naar het derde rijvak slalommen waardoor alle achterliggers op de rem mogen gaan staan. Truckers die elkaar proberen in te halen op ‘t Viaduct van Vilvoorde waardoor er file ontstaat. En als klap op de vuurpijl had ik het bijna vlaggen. Oranje bij één van de lichten op de Koning Boudewijnlaan net voor ik de Leuvense Ring wil oprijden. Geen mens die nog veilig kon stoppen, doorrijden leek mij dan ook de enige oplossing. Mijn voorligger dacht daar duidelijk anders over. Die gooide alles dicht waardoor ik bijna in z’n gat zat. Gelukkig hield ik voldoende afstand en zijn mijn reflexen goed. ‘t Scheelde een millimetertje. Sommige mensen moeten ‘ns leren dat autorijden niet alleen vooruit kijken is. Het is minstens even belangrijk achter je te kijken en rekening te houden met de mogelijkheden van wie volgt. Was me dat een ritje…

Boem patat

Lies — Sat, 11 Apr 2009 09:05:33 +0000

Vier jaar lang al waarschuw ik al wie (al dan niet regelmatig) op bezoek komt op m’n kot voor het stijle smalle trapje naar m’n kamer. Vier jaar lang huppelde ik zelf vrolijk en zonder ooit enig probleem m’n trapje op en af. Valiezen op en af sleuren, kasten, stoelen,… Maar gisteren ging het even iets minder… Het was zover… Voor de eerste keer (en hopelijk laatste keer) totterde ik zowat van m’n – door zovelen gevreesde – trapje af (al maar goed dat ik m’n armen niet vol had). Gelukkig zonder erg… Lang leve de goeie reflexen zeggen we dan . En hoe klinkt het spreekwoord ook al weer? Haast en spoed… Misschien moet ik daar af en toe ‘ns wat meer aan denken.

Schaapjes…

Lies — Wed, 18 Mar 2009 10:08:28 +0000

… Of een duffelke watjes. Of… Gewoonweg stapelwolkjes…

Zwoegen en zweten onder m’n veluxraampje, in de zon, met zicht op een bij momenten heldere hemel, hier en daar enkele (stapel)wolkjes… Het maakt het werken net iets aangenamer (al zou ik natuurlijk nog altijd liever op m’n luie kont in het park gaan liggen met ne crème-glace in m’n pollekes)…

Tegen-kanker-opkomende-Pappenheimers

Lies — Sun, 28 Dec 2008 20:57:28 +0000

Leeg en verlaten in de stad.
Thuiskomen in een leeg huis.
Koud.

Maar de tegen-kanker-opkomende-Pappenheimers zorgden algauw voor enige warmte.
Ik ben niet vaak meer geneigd om tv te kijken als ik aankom in Leuven maar vandaag per toeval de tv toch opgezet en bleek dat er in de Pappenheimers gespeeld werd voor het goede doel (Kom op tegen Kanker) door BV’s: the black part Sandrine Van Handenhoven & Elodie Ouedraogo, het onafscheidelijke De-Slimste-Mens-duo Rik Torfs & Erik Van Looy en Wilfried Martens had zijn Miet Smet meegebracht. In de kokers: Ronny Mosuse, Freddy De Kerpel en onze goede vriend-komiek Philippe Geubels. Het zwarte front haalde de finale en wist een slordige €9000 in te zamelen voor het goede doel. En ik heb me kostelijk geamuseerd! Af en toe voelde het wel wat dwaas, zo in m’n eentje strijk liggen van het lachen… Maar ik heb het er wel lekker warm van gekregen.

De wonderen…

Lies — Sun, 21 Dec 2008 19:08:15 +0000

… zijn de wereld dan toch nog net niet uit! Voor het eerst sinds maanden om één na vijf thuis vertrokken én om stipt zeven uur in Leuven aangekomen. ‘t Wonder is geschied! Benieuwd of ik woensdagavond even stipt thuis zal geraken. I hope so… ‘Cause it’s Christmas-time again…

Gestrande sardientjes

Lies — Sat, 20 Dec 2008 12:39:08 +0000

Op vrijdagavond tijdens de spits – zo rond zessen – van Leuven richting West-Vlaanderen sporen, is niet één van m’n geliefkoosde bezigheden, maar goed, ondertussen zijn we die drukte al wat gewoon na vijf jaar. Een beetje indommelen met wat goede muziek in de oren en die twee uur vliegen voorbij. Gisteren was dat dus allerminst het geval. *Hou u vast, er komt weerom nmbs-frustratie.* Van Leuven tot Brussel liep alles lekker vlotjes, weinig volk en stipt op tijd (sinds de nieuwe uurregeling vertrekt de trein in Leuven een minuutje later, waarvoor dat goed is, daar heb ik het raden naar…). Brussel-Noord: “Dames en heren, de trein naar Kortrijk-Poperinge van 18u32 heeft een vertraging van ongeveer tien minuten, gelieve ons hiervoor te verontschuldigen.” Dat laatste hoeven ze er al lang niet meer bij te zeggen, gemeend zijn hun excuses toch niet, elke week weer staan duizenden reizigers in de kou op het perron te koekeloeren. Een overvol perron. Ondertussen kennen we ook al de trucen van de foor. Met mijn valiesje tot het uiterste puntje van het perron hobbelen. Ik weet niet waarom, maar veel mensen vergeten soms dat je ook helemaal vooraan in de trein kunt gaan zitten (en daar is vaak wél plek genoeg). Gisteren hadden die achterplakkers het wél getroffen. Slechts drie wagons (in plaats van de gewoonlijke twaalf)… Stond ik daar schoon vooraan. Lopen dus om mij toch op die veel te korte trein te murwen en een zitplaatsje te bemachtigen (ondertussen ben ik ook daarin al expert en ja, ik ben een egoïst, wie heeft nu zin om dik anderhalf uur recht te staan?!). Het werd dus duwen en trekken. Ik had een plekje op een “lange bank” bemachtigd en mijn valiesje netjes onder de zetel geduwd. Normaliter wordt verwacht dat je met drie personen op zo’n “lange bank” gaat zitten maar comfortabel is dat niet. En zo dacht ook mijn buurman er over, gelukkig maar… Brussel-Centraal, nòg een kudde werkmensen en studenten erbij duwen. (Lieve mama’s en papa’s, haal zoon- of dochterlief af op het einde van het semester met zijn/haar hele hebben en houden.) Als sardientjes in een doosje! Een lange slungel murwde zich tussen mij een mijn buurman. Daar zat ik dan, gesandwicht tussen een kleine tweemeter en de kont van een ander die – leunend tegen het bankstel waar ik gezeten was – in het doorgangetje bleef staan. We naderden Kortrijk en er deden geruchten de ronde dat er geen treinen reden tussen Kortrijk en Komen. Geen officiële bevestiging door de conducteur dus had ik weinig oren naar die geruchten. Ook toen we in Kortrijk aankwamen, werd ons niks gezegd. Niets vermoedend bleven we dan ook zitten (eindelijk was er wat plek). Na een vijftal minuutjes: “Dames en heren, door een obstakel op het spoor rijdt deze trein niet verder naar Poperinge.” Mij moet je niet zeggen dat ze dat nieuws niet eerder wisten. Van duidelijke en tijdige communicatie hebben ze bij de nmbs geen kaas gegeten. De trein dan maar afgestapt en taxi Papa gebeld. Gelukkig zijn zijn diensten wél betrouwbaar en stipt. Toen ik op de papa stond te wachten, zag ik plots een “vervangbus”, tjokvol! Nog gepletter dan op de trein, al kan dat eigenlijk bijna niet. Blij dat ik dààr niet meer bij hoefde! Met driekwartier vertraging home sweet home. De nmbs mag zich aan heel wat klachtenbrieven verwachten, denk ik. Ik steek er mijn energie niet in, het haalt toch niets uit. Zal ik blij zijn als ik niet meer wekelijks hoef te sporen! Nmbs van mijn voeten!

Er zò over!

Lies — Sun, 23 Nov 2008 20:58:37 +0000

(lees: de eerste (en misschien ook laatste) sneeuw in ons klein Belgenlandje) en het loopt alweer grandioos in de soep bij de Belgische spoorwegen. Een mens zou van minder wreed lastig worden als je zondagavond – voor de zoveelste keer op rij – verkakt wordt door vertragingen en technische mankementen aan/bij het spoor. Ik vertrok om vijf uur thuis in Wevelgem (ja, ik had al een voorgevoel dat er iets fout zou lopen). In theorie kom ik dan om iets voor zeven aan in Leuven. De praktijk was echter ietwat anders vandaag. Een vijftal minuutjes vertraging bij vertrek in Brussel-Zuid, maar dat is méér dan normaal (ik kijk al raar op als er eens geen vertragingen zijn). Maar even later sloeg het noodlot écht toe. In the middle of nowhere, ergens tussen Brussel en Leuven, stonden we plots stil. De trein leek aan de sporen te zijn vastgevroren. Meer dan een uur hebben we daar staan koekeloeren. Een uiterst vriendelijke en zich-duizendmaal-excuserende-voor-het-oponthoud-en-bedankende-voor-ons-begrip-conducteur die ons op de hoogte hield van de vorderingen (al waren er geen), desalniettemin werd de frustratie alleen maar groter bij mij en m’n medereizigers! De zuchten werden dieper, het getokkel op de tafeltjes begon steeds luider te klinken, er werd naarstig gegsmd, ja zelfs rechtstreekse verwijten (aan het adres van de ons vriendelijk inlichtende conducteur) vlogen de lucht in: “Oh, tais-toi! Tiens ta bouche!” (u moet weten dat de trein richting Leuven verder spoort naar Luik). Uiteindelijk – het was toen al na halfnegen – ja, u leest het goed! – schakelde de machinist in achteruit en reden we terug naar Zaventem waar we verspoord werden en we eindelijk koers konden zetten richting Leuven. Tegen negenen zijn we dan uiteindelijk in Leuven gearriveerd. U kan het rekensommetje maken? Juist, dik twee uur vertraging! Vier uur gespoord. Vier uur! Dubbel zo lang. Een schande is het! Een schande zeg ik u! En ik heb er zo stilaan écht mijn buik van vol. Ik was er potverdikke te voet sneller geweest! In de weken dat ik terug wekelijks van/naar Leuven spoor (zo sinds eind augustus), ben ik nog niet één keer zonder problemen heen en/of terug geraakt. Het is werkelijk godgeklaagd! Godverdomme, ’t zijn uilen bij de nmbs! En ja, vandaag is het gepermitteerd om even openlijk te vloeken! ’t Schijt krijgt een mens er van!

Bouwvakkers

Lies — Sat, 18 Oct 2008 07:35:42 +0000

Niks tegen bouwvakkers an sich, maar hun gefluit en commentaar mogen ze toch voor zichzelf houden. Elke dag een resem gezette bouwvakkers, dikke snor en/of moustache incluis, tegen het lijf lopen op weg naar het werk… Ik kan u zeggen, “Héé, schoon poepke” verteert niet goed op een nuchtere maag. Dus geachte bouwvakkers en co: hou uw vettige commentaar voor uzelf! Vrouwen worden niet graag nagefloten en gekeurd op weg naar het werk én zeker niet ‘s morgens (‘s middags en ‘s avonds evenmin)!

Something new

Lies — Mon, 13 Oct 2008 10:20:28 +0000

Eeuwen geleden dat ik op zondagavond nog ‘ns tijd kon maken om op m’n gemakje een filmpje te kijken. Me gisteravond dan ook zo tegen tienen in m’n zetel genesteld voor Something New. Een romantische komedie waarin Kenya McQueen (Sanaa Lathan), een gevierde zakenvrouw, op zoek gaat naar de ware liefde. Die vindt ze uiteindelijk bij Brian Kelly (Simon Baker, wat-een-stuk!), een blanke (!) ruimdenkende tuinarchitect. Luchtig en weinig diepgang. Een ideale vrouwen-zondagavond-film.