Logbies

Het leek daarnet op mijn route van hometown Wevelgem naar pseudo-hometown Leuwen wel of ze alle loempste chauffeurs ter wereld hadden losgelaten! Man man, wat was me dat allemaal! Drievierde van de chauffeurs op onze Vlaamse wegen hebben duidelijk nog nooit gehoord van een eerste rijvak en van ritsen. Als ik ergens niet tegen kan, dan zijn het wel die verdomde tweede-rijstrook-plakkers. En ik kan er al helemaal niet tegen als het druk is op de weg en het wàs behoorlijk druk daarnet. Dan zotten met een dikke mercedes die rechts inhalen en dan vanop het eerste baanvak, zomaar hup!, tussen de auto’s door naar het derde rijvak slalommen waardoor alle achterliggers op de rem mogen gaan staan. Truckers die elkaar proberen in te halen op ‘t Viaduct van Vilvoorde waardoor er file ontstaat. En als klap op de vuurpijl had ik het bijna vlaggen. Oranje bij één van de lichten op de Koning Boudewijnlaan net voor ik de Leuvense Ring wil oprijden. Geen mens die nog veilig kon stoppen, doorrijden leek mij dan ook de enige oplossing. Mijn voorligger dacht daar duidelijk anders over. Die gooide alles dicht waardoor ik bijna in z’n gat zat. Gelukkig hield ik voldoende afstand en zijn mijn reflexen goed. ‘t Scheelde een millimetertje. Sommige mensen moeten ‘ns leren dat autorijden niet alleen vooruit kijken is. Het is minstens even belangrijk achter je te kijken en rekening te houden met de mogelijkheden van wie volgt. Was me dat een ritje…

Vier jaar lang al waarschuw ik al wie (al dan niet regelmatig) op bezoek komt op m’n kot voor het stijle smalle trapje naar m’n kamer. Vier jaar lang huppelde ik zelf vrolijk en zonder ooit enig probleem m’n trapje op en af. Valiezen op en af sleuren, kasten, stoelen,… Maar gisteren ging het even iets minder… Het was  zover… Voor de eerste keer (en hopelijk laatste keer) totterde ik zowat van m’n – door zovelen gevreesde – trapje af (al maar goed dat ik m’n armen niet vol had). Gelukkig zonder erg… Lang leve de goeie reflexen zeggen we dan . En hoe klinkt het spreekwoord ook al weer? Haast en spoed… Misschien moet ik daar af en toe ‘ns wat meer aan denken.

… Of een duffelke watjes. Of… Gewoonweg stapelwolkjes…

Zwoegen en zweten onder m’n veluxraampje, in de zon, met zicht op een bij momenten heldere hemel, hier en daar enkele (stapel)wolkjes… Het maakt het werken net iets aangenamer (al zou ik natuurlijk nog altijd liever op m’n luie kont in het park gaan liggen met ne crème-glace in m’n pollekes)…

Leeg en verlaten in de stad.
Thuiskomen in een leeg huis.
Koud.

Maar de tegen-kanker-opkomende-Pappenheimers zorgden algauw voor enige warmte.
Ik ben niet vaak meer geneigd om tv te kijken als ik aankom in Leuven maar vandaag per toeval de tv toch opgezet en bleek dat er in de Pappenheimers gespeeld werd voor het goede doel (Kom op tegen Kanker) door BV’s: the black part Sandrine Van Handenhoven & Elodie Ouedraogo, het onafscheidelijke De-Slimste-Mens-duo Rik Torfs & Erik Van Looy en Wilfried Martens had zijn Miet Smet meegebracht. In de kokers: Ronny Mosuse, Freddy De Kerpel en onze goede vriend-komiek Philippe Geubels. Het zwarte front haalde de finale en wist een slordige €9000 in te zamelen voor het goede doel. En ik heb me kostelijk geamuseerd! Af en toe voelde het wel wat dwaas, zo in m’n eentje strijk liggen van het lachen… Maar ik heb het er wel lekker warm van gekregen.