Vorige week las ik dit in de krant:
Neen, De kazakkendraaiers, dat wordt niets, zo wist ik al na een paar minuten. En ik zat dan nog niet eens voor de tv. Ik wist het dankzij Twitter en Facebook. Honderden (duizenden?) mensen, ook ik, kijken tegenwoordig tv met een smartphone in de hand en/of een laptop op de schoot. Nu ik erover denk: misschien kan u ook twitteren over dit stuk terwijl u het leest? (‘Kristof Hoefkens raakt maar moeilijk op dreef #zoubetereenanderberoepzoeken’).
Het is een begrijpelijke reflex die we allemaal hebben: elke gedachte delen die in je opkomt. En soms is het ook prima. Awardshows zijn geweldige momenten om massaal virtueel te discussiëren over de kleren van de sterren. Sportwedstrijden werken ook, of verkiezingsprogramma’s. Heerlijk hoe de mening van de massa zijn weg vindt naar de buitenwereld.
Maar er zijn ook programma’s en momenten waar het niet hoort. Mij begint het te irriteren: al dat getweet tijdens fictieseries (‘Kijk dan niet op Twitter #dwazejournalist’). Je zal als maker maar een spanningsboog opgebouwd hebben, nagedacht hebben over een vertelstructuur, naar een pointe toegewerkt hebben: en voor je goed en wel een kwartiertje bezig bent, ben je al genadeloos neergesabeld door de Twittermeute. We hebben Twittiquette nodig. (‘Wat zit De Standaard te zagen over Twittiquette? #oudemedia #Twitterisdetoekomst’) Wat denken jullie van deze regel: je moet wachten tot na het programma om je mening te geven.
Twitter en Facebook hebben ons collectieve geduld aangetast. Iets moet goed zijn, en het moet nú goed zijn. Een programma – maar ook ons leven – moet aan elkaar hangen van de twitterbare hoogtepunten. Mijn grootmoeder zegt nochtans altijd: ‘geduld is een schone deugd.’ (‘Je grootmoeder is oud en weet niet waarover ze praat. #belachelijkstuk #Twitteristochnogsteedsdetoekomst’)
(Bron: destandaard.be (http://www.standaard.be/artikel/detail.aspx?artikelid=CC36UN6M&utm_source=facebook&utm_medium=social&utm_content=article&utm_campaign=seeding))
En ik dacht, sapperdepitjespotvolkoffie, gelijk heeft die vent! Hier in huis loopt ook zo’n twittergek mannetje rond en bij momenten krijg ik er waarlijk ‘t schijt van! Werkelijk op élk moment moet àlles gedeeld worden met zogenaamde virtuele ‘vrienden’ die je van haar noch pluim kent. Wat heeft die wildvreemde te maken met het feit dat jij gaat kakken en een boekske zit te lezen ondertussen? Niks! Wat moet een ander met de informatie dat je je kat vandaag nog niet hebt gezien? Niks! Wat heeft een ander aan al die dwaze, onnozele, naast-de-pot-gepiste, inhoudsloze,… vragen/statements/uitspraken/of-hoe-je-zo’n-prietpraat-ook-wil-noemen #justasking? Niks! N-I-E-T-S, zeg ik u! Al dat getwitter, nutteloos. Het neemt alleen maar tijd in beslag die je nuttiger kan besteden, imho. En ja, noem mij nu maar #oldschoolgirl #diesnapterechtniksvan.