Logbies

Gisteren nog maar eens de superioriteit van Mac bewezen (én mijn terechte “opruimmanie”)… De laptop van het Lief slingerde gisteren weer ergens in de zetel, stekker in het stopcontact op zo’n manier dat je zo over de draad struikelt. Ik kijk àltijd goed uit omdat ik weet dat die dekselse draad altijd gevaarlijk hangt te slingeren. Maar… Gisteravond was ik aan het sjouwen met was en plas en ja, u raadt het al. Ik struikel over de draad. Gevolg: draad half uit de pc getrokken waardoor de draad en meteen ook de adapter klaar zijn voor de vuilnisbak. Met mijn Macie heb ik zo’n probleem nooit voor. Eén omdat ik dat ding niet overal laat rondslingeren . En twee (en vooral daarom) omdat de draad met adapter magnetisch vastklikt aan m’n laptop. Als er over die draad gestruikeld wordt, dan komt het magneetje gewoon los waardoor noch draad, noch adapter kapot is en de pc netjes blijft staan waar-ie stond zonder dat hij (zij?) een duik richting grond neemt.
So, beste Logbies-lezer, moraal van het verhaal: Once you go Mac, you never go back! Ik blijf er – ook na jaren – nog steeds van overtuigd .

Binnen dit en een uur is juli passé. Halfweg de zomervakantie zijn we. Maar echt waardig is deze vakantieperiode die naam nog niet geweest. Op enkele dagen na hebben we nog geen zomer gehad. Ik duim met handen en voeten voor zonniger zomerweer in augustus en ondertussen… Ondertussen tel ik de dagen tot september af. Dan kan ik eindelijk terug aan de slag! Ik heb het zo wel al wat gehad met die twee maanden (gedwongen) vakantie. Ik wil me terug ‘nuttig’ voelen ‘voor de mensheid’. Niet dat ik mijn dagen niet weet te vullen, belange niet. Ik weet àltijd wel wat doen maar dat brengt natuurlijk geen zaad in ‘t bakje. Soms wens je toch nog wel even dat je als jobstudent aan de slag zou kunnen, maar dat tijdperk zijn we al even ontgroeid. Op dus naar september en het nieuwe jobavontuur! En wie in afwachting daarvan een jobke heeft voor mij, laat maar weten .

Een stokje (tegenwoordig noemen ze ‘t tag – zo blijkt), overgenomen van Chantaliaans. Misschien een ietsiepietsie vrouwelijk, vooral omwille van vraag 8 & 10 .

1. Favoriete kleur
Ai, eentje kiezen is moeilijk! Maar als ik zo even mijn kleerkast bekijk, dan zie ik daarin vooral: wit, blauw en (donker)roze. Maar ik hou zeker ook van groen en rood! En camel!

2. Favoriete huisdier
Een kip! Schattig én handig: eet alle restjes op en legt elke dag een eitje! Meer moet dat niet zijn.

3. Wat is je favoriete nummer?
Een zogenaamd geluksgetal heb ik niet. En mijn favoriet muzieknummer? Tjah, weerom moeilijk kiezen! Er bestaan zò veel geweldige songs!

4. Welk parfum draag je vaak?
Be delicious (DKNY), Diamonds (Armani), Fuel for life (Diesel), Boss Femme (Boss), Deep Red (Boss), Ice Touch (Mexx), Mexx Woman (Mexx), Naomi Campbell, Black XS (Pacco Rabanne).

5. Is er iets dat je altijd draagt en echt bij je past?
Ik ga zo goed als nooit het huis uit zonder sjaal.

6. Wat is je passie?
Ik denk dat koken en alles wat daar bij hoort mijn grootste passie is.

7. Cadeaus, geven of krijgen?
Ik geef héél graag cadeautjes. Altijd fijn om te zien hoe je een ander ermee kan plezieren. Maar bij gelegenheid krijg ik zelf ook wel graag ‘ns een presentje!

8. Wat is de laatste oogschaduw die je hebt gebruikt?
Lichtzilver/wit met een tintje donkergrijs/zwart.

9. Favoriete dag van de week.
Zaterdag: de start van het weekend!

10. Draag je nu nagellak?
Ja, rood! Mijn nagels zijn altijd mooi gemanicuurd. Niks zo handig én àltijd netjes! Niks zo vies als onverzorgde handen.

Wie wil, neemt ‘m maar over!

Heel wat kinderen gaan wel ‘ns op ontdekkingstocht met hun vingertje in hun neusje. Kinderlijke onschuld, denken we dan maar. Ze moeten toch àlles ontdekken, ook wat er te vinden valt in die vieze slijmerige neusholtes? Maar als dat vingertje daarna naar het mondje wordt gebracht, dan draait mijn maag toch wel even rond en schreeuwt er iets in mezelf: BAH! VIES KIND! En dan wil ik dat kind het liefst een ongelooflijke mep verkopen, in de hoop dat het – berustend op enige vorm van conditionering zoals Pavlovs hondje – onthoudt dat dat NIET mag en dat dat héél VIES is. Maar ik hoor u al denken. Zo’n pedagogisch onverantwoorde gedachten en dat voor een orthopedagoge! Dus die mep verkoop ik maar niet. Ik draai me meestal – samen met mijn maag – snel even om. Mijn maag gaat echter nog meer draaien en keren als ik gròte mensen dat zie doen. En het mag cliché klinken, maar mannen zijn daar zò goed in. Achter het stuur, terwijl ze ergens even moeten wachten, voor tv,… En maar boren! Boren dat ze doen! Alsof hun leven er van afhangt! Het lijkt wel of er daarboven een fantastische beloning wacht. Op het moment dat die vinger het hol der neusbeesten terug verlaat, is het even spannend afwachten. Zal het neusbeest geconsumeerd worden of is dat toch wel typisch voor kinderen? Ja hoor! Ook dàt vingertje wordt naar de mond gebracht en dat vieze beest wordt opgepeuzeld! HOE GOOR IS DAT?!
Dierbare medemens, mag ik u dan ook met bijzonder sterkte aandrang vragen om dat neuspeuteren achterwege te laten en de daartoe ontworpen instrumenten te gebruiken. Voor alle duidelijkheid: geen vingers en nog minder de mond komen daaraan te pas, wel een zakdoek! VIEZERIKSKES!