Logbies

Gisteravond ging het weer maar eens richting Cultuurcentrum De Spil te Roeselare. “Nachtwake”, een 160 minuten durend toneelstuk dat als volgt werd voorgesteld in de programmagids:

“Twee broers ontmoeten elkaar net na het overlijden van hun moeder. De urn met haar as staat nog op de tafel. In aanwezigheid van hun echtgenotes ontdekken beide mannen dat ze gevangen zitten in hun huwelijk. De een beseft dat hij is uitgekeken op zijn relatie, de ander stelt vast dat zijn vrouw een affaire heeft met een jongere man. Tijdens de nacht komen deze waarheden pijnlijk aan het licht. Door de confrontatie met de dood zien de personages hun zekerheden afbrokkelen en is de relatie tot elkaar hun enige houvast.
Nachtwake is een stuk over gekmakende ontsnappingsdrang die sterker wordt met de jaren. Over het primitieve verlangen naar seks dat altijd zal botsen met de wens om je integriteit niet te verliezen.”

Geloof me vrij, het was straffen toebak. Wat een aangrijpend spel, gebracht door Mathias Sercu, Jan van Looveren, Katrien de Becker en Eva van der Gucht! Ongelooflijk hoe zij meer dan twee uur lang dit boeiende stuk over emotie & controle, nood aan liefde & respect en afhankelijkheid & macht wisten te brengen. Ik heb me meermaals bij de keel gegrepen gevoeld. Het was alsof ik er zelf middenin zat en ook mijn ziel ontmanteld werd. Meeslepend, dat is het juiste woord. Met een (cynische) lach en een traan. Robuust en ongepolijst. Cru en zonder tierlantijntjes. Hard en meedogenloos. Samen gingen we de nacht in voor een mentale en fysieke uitputtingsslag die wonden sloeg en littekens achterliet. Het liet me niet los. Waarachtig. Ik was er warempel stil van geworden…  

Het leek erop dat zondag laatstleden er eentje zou worden zoals er dertien in een dozijn zijn. Deze zevende ‘dag der rust’ zou er eentje worden om te ‘thesis-en’.

Drie uur. Zoals gewoonlijk klonk onderaan de trap: “Liieees, taart en theeee!”. Mijn repliek was een afwezig “Jaaaa” (ik was immers ondergedompeld in de wereld der probleemgedragingen, kindpersoonlijkheden en opvoedingsstijlen). Ik strompelde de trap af en gooide de deur van de woonkamer open. En bingo! Taart en thee stonden geserveerd op het salontafeltje, mama en papa vol spanningen koers aan het kijken. Wuyts & Vannieuwkerke voorzagen naar goede gewoonte het geheel van sappige commentaren. Het was nagelbijten van de eerste tot de laatste minuut. Ik had in tijden niet meer zo van een koers genoten. En geef nu toe, deze ‘Hel’ is dé topper van het wielerjaar. Devolder schoot met zijn kuiten waar je met vier op kan kaarten net iets te kort. Maar niettemin had QuickStep nog een pion in de kopgroep. Boonen schudde de laatste vuiltjes uit zijn broek en was heer en meester daar in de ‘Hel’. Waarlijk, een schouwspel, zij het zenuwslopend. Toen het trio Boonen – Cancellara – Ballan de piste van de Vélodroom opreed, was het toch wel even ‘kiekebollen’. Wat zou Tommeke, Tommeke doen? Sprinten! Cancellara en Ballan maakten geen schijn van kans. Ze moesten en zouden het onderspit delven. Boonen heeft zich weer op de wielerkaart gezet. Hoogtijd…

Een mooie (en verdiende) overwinning. En vooral, een allermooist spektakel.

Een doodgewone zondagnamiddag, het kan verkeren…

Met het winterwit nog om het lijf vertrokken.
Licht goudbruin gebakken terug gekeerd.

Voor de tweede keer richting Côte d’Azur getrokken afgelopen week. Dit korte tripje naar het mooie Zuid-Frankrijk zorgde er voor dat de ‘paasvakantie‘ dan toch nog zijn titel waardig werd (want veel had ik daarvan niet gemerkt tijdens die eerste week zogenaamde ‘paasvakantie‘).

Ik heb er ongelooflijk van genoten en de batterijen zijn weer helemaal opgeladen (en geloof me, het was hoognodig)! Dit keer vertoefde ik in het gezelschap van de mama en de papa en natuurlijk niet te vergeten, mijn ‘kleine’ zusje (ze loopt nog steeds stage in Hotel Holiday Inn Resort in Saint Laurent Du Var)! Het weerzien was hartelijk! Zus had enkele dagen vrijaf, dus we hebben ‘t er ‘ns goed van genomen! Op het gemakje shoppen in Nice-Ville, heerlijk wandelen in het charmante vissersdorpje Villefranche-Sur-Mer, kuieren langs de kustlijn in Saint Laurent Du Var, lekker eten in “Le Voilier”, ijsjes likken op één van de vele terrasjes (en stiekem de zovele o zó foute mensen begluren) en vooral, genieten van het zalige lenteweer (20-25°, wel een frisse zeewind die er voor zorgt dat het iets kouder aanvoelt)!

Helaas, mooie liedjes duren niet lang… En afscheid nemen went nooit vrees ik. Het doet steeds weer een beetje pijn om m’n zusje daar achter te laten (ook al weet ik dat ze in goeie handen is!)! Maar ik troost me met de gedachte dat het de laatste keer was dat ik haar moet achterlaten en dat ze over acht weken hier weer vrolijk in huis rondhuppelt! En ik denk dat ik niet de enige ben die uitkijkt naar die dag!

Plaatjes volgen één dezer dagen.

Gisteravond samen met ‘grote’ zus Evelyn cultuur gaan opsnuizen, dit keer in de Gentse Capitole. Deze schouwburg - gevuld met een variëteit aan leeftijden, van verliefde bakvissen over twintigers en dertigers tot de derde leeftijd – vormde het ideale decor voor een concert van Milow. Wellicht – dat hoop ik althans - doet deze naam een belletje rinkelen. En beste logbies-lezer, als ik u zeg “You don’t know”, dan gaan er – in dit Milow-tijdperk – hoogstwaarschijnlijk klokken luiden. Milow is echter meer dan die éne hit.

Goed, dit geheel ter zijde, wil ik u graag wat kwijt over dit concert. Een goed gevulde avond was het in ieder geval! Een beter voorprogramma kon er niet gekozen worden: Selah Sue & Racoon.
Selah Sue is een 18-jarig meisje uit het Leuvense. Een heel eigen stijl en vooral, wat een ‘soul-volle’ stem! Ik zag haar reeds aan het werk op een Open Mic in het Leuvense Depot en ik stond toen al perplex!
Na haar korte performance (6 songs) was het tijd voor gevestigd Nederlands talent: Racoon. Afgezien van hun licht motorisch gestoord zijn, zijn deze Goese kerels best te pruimen. Aangename setlist, zij het weinig gevarieerd.
Na de pauze kregen we te zien en (vooral) te horen waarvoor we gekomen waren: Milow (aka Jonathan Vandenbroeck). Zo wat dé Vlaamse ontdekking van 2007, voor mij toen al een gevestigde waarde die met stip op nummer 1 staat op mijn singer-songwriterlijstje. Hij begon zijn set akoestisch met o.a. “This city’s on my side” en zijn alom bekende prachtige cover van ”Thunder Road” (Bruce Springsteen). Gitarist Tom Van Stiphout en (‘s werelds beste) backing vocal Nina Babet zorgden voor heel intieme versies van “Coming of age”, “Launching ships”,… Stilaan vervoegden de rest van de muzikanten het gezelschap en speelden ze zowel nummers uit Milows eerste plaat The Bigger Picture als uit zijn recentelijk verschenen tweede plaat Coming of Age. Dit was de setlist:

• This City (solo)
• Thunder Road (solo)
• Out Of My Hands (solo)
• Darkness Ahead And Behind (trio)
• Launching Ships (trio)
• Coming Of Age (trio)
• House By The Creek
• The Ride
• Stepping Stone
• Until The Morning Comes
• Canada
• You Don’t Know (solo)
• Dreamers And Renegades
• Stephanie
• One Of It
• Born In The Eighties (bisnummer)
• The Priest (bisnummer)

Heel sterke set! Prachtige meerstemmigheid, topmuzikanten, hilarische onsamenhangde bindteksten (zoals steeds, maar dat maakt het net zo charmant en ongedwongen) en een heel intieme sfeer. Het was af en smaakt weerom naar meer!
En nog steeds een beetje aan het nagenieten…