Logbies

There’s nothing wrong with loving where you’re from
That’s the way I feel and the feeling’s strong
Every place I go just makes it clear
There’s no better place for me than here
(…) My favorite welcome home

(Stan Van Samang – Welcome home)

Zondag zus na 20 weken Frankrijk thuis weer met open armen mogen ontvangen. Het was een heerlijk feestje! Een betere ontspanning kan een mens zich niet inbeelden! Ravotten en spelen met de bengels, gezellig keuvelen, hopen lekkers en zoets,… Super!
En dat ik blij ben dat m’n Snollebol terug in het land is, is een understatement.

I was a kid, you were my dad
I didn’t always understand
I wanted freedom, you got mad
You were concerned, I got upset
I didn’t recognize you yetAnd did you cry, I know I did
When I lied to you
I didn’t want to hurt you
I just never knew I did

You never told me that you loved me
I know you didn’t know how
I guess that shows we’re much the same
‘Cause I love you too and until now
I’ve never said those words out loud
I hope you’re proud
To be my dad…

What are your secrets, do you pray
Is there a god that shows your way
I wish I knew…
Do you have crazy fantasies
What happens in your dreams
I want to know…

I guess you’ll always be a mystery to me
But you taught me how to value life
And what else do I need
I have a dad who watches over me

 

(Dad – K’s Choice)

Mijn papa, een beetje superman, een ‘durver-doet-al’, van klusjesman tot taxichauffeur.
Voor alle papa’s, opa’s,…: een heel fijne vaderdag!

Toen ik daarnet een nummer van het Zesde Metaal opgelijst zag staan bij het Stokje: Songs van Coudie, herinnerde ik me plots dat de release van hun full-album Akattemets een postje verdient. Voor mij is het Zesde Metaal al lang geen onbekende meer. De frontman van de groep, Wannes Cappelle, was de buurjongen van m’n pépé zaliger (en onze naast-naast-naast-buur). Ik weet nog goed hoe wij op zondagmiddag met de ramen wijd open genoten van zijn ‘gepingel’ op de piano en al dan niet (on)gewenste recensenten waren van zijn muzikale probeersels. Of hoe we - toen we nog niet in Wevelgem woonden – op zondagmiddag in den hof bij mémé en pépé stonden te luisteren toen ze met hun groepje aan het oefenen waren. Héérlijk! Ook nu nog is het genieten van hun muziek. Hun optredens zijn fijn! De hilarische bindtekstjes en verhaaltjes maken het geheel af. Het is wel enigszins wennen aan de nieuwe rrangementen, maar het blijft topkwaliteit! En één liedje heeft voor ons een meer dan speciale betekenis. Bedankt voor dat mooie gebaar, toen en nu nog steeds…

Het is weer zo ver, voor de zoveelste keer treinstaking (ik kan ondertussen de keren dat ik met de trein zónder problemen van en naar Leuven ben geraakt dit academiejaar op mijn ene hand tellen). De treinen werden verondersteld te rijden tot tien uur gisteravond. Ik neem gisteren om vier na acht de trein in Leuven richting Wevelgem zodat ik alhier om twee vóór tien zou aankomen. Niets van dus! Iets voor half tien: “Dames en heren, wij komen zo dadelijk aan in Oudenaarde. Buiten de wil van het treinpersoneel om, zal deze trein hier halt houden en niet meer verder rijden omwille van vakbondsacties. Onze excuses.” Waarom lullen ze dan de hele tijd dat ze maar vanaf tien uur staken?! Daar stond ik dan schoon te gapen als een hond op een zieke koe in (het-best-wel-nog-een-eindje-hiervandane) Oudenaarde. Gelukkig is er taxi “Papa”! En die staakt NOOIT! Da’s maximale dienstverlening!