Logbies

Zaterdag laatstleden besloten we de Prime Drive In Movies in het sportpark De Nekker (Mechelen) uit te proberen. Op het programma: “Salt” met Angelina Jolie in de hoofdrol. Het bleek een film te zijn met een ‘platte’ plot, weinig verhaal en absoluut niet vernieuwend. Dus wat de film betreft, zaten we fout. Maar wél een leuk concept, die drive in! Voor vijf luttele eurootjes mocht je – na ontvangst van de prijs- en infolijst en het doosje kleenex vuilniszakje incluis – de wei oprijden en je plaatsje innemen. Wij stonden helemaal vooraan, op de eerste rij. We waren goed op tijd om zeker te zijn dat we plaats zouden hebben. Achteraf gezien waren we misschien beter iets later geweest, dan stonden we wat verder op de wei en hadden we beter zicht gehad. Maar ons hoor je niet klagen (na de film konden we dan ook wel heel vlotjes de wei terug verlaten zonder te moeten aanschuiven in de rij). Oldtimers mogen zelfs gratis en voor niets de wei oprijden! Enkele grave exemplaren gespot!  En ze zorgden voor nog wat meer sfeer, het leek wel een scène uit Grease. Zò typisch Amerikaans, héérlijk! En zo fijn om zelf het volume tijdens de film te kunnen regelen.

Slotsom: ondanks de iets mindere film toch een geslaagd avondje uit en zeker voor herhaling vatbaar maar dan mét extra kussentjes en een goed gevulde koelbox met lekkere hapjes en drankjes om het nòg aangenamer te maken.

Trouwens, vooraf lekker getafeld in De Margriet (op de Bruul). Een aanrader wat betreft de betere brasseriekeuken!

Vorige zaterdag is het er eindelijk van gekomen… Nog ‘ns tot in de Metropolis geraakt. Honderd-en-een films op het verlanglijstje maar – u raadt het al – tijd ontbreekt. We kunnen er toch alvast eentje schrappen van het lijstje… “De helaasheid der dingen”. De kritieken die ik opving, waren heel gevarieerd. De een vond hem super, de ander vond er niets aan. Ik was dan ook benieuwd wat ik er van zou vinden. En ik moet eerlijk toegeven, ik reken mezelf eerder bij de tweede groep. Enigszins ontgoocheld dat het ‘maar dat was’. Ik vind het weinig verhaal hebben. Misschien waren mijn verwachtingen te hoog. Of misschien moet ik gewoon het boek maar eens ter hand nemen…

Gisteravond was het This is it-time, de film over MJ’s laatste geplande 50-delige Londense concertreeks. Een mooie verfilming van de voorbereidingen die een show zouden voortgebracht hebben waarvan je achterover zou (moeten) vallen. Een rare snuiter  wel die Michael! Het lijkt alsof hij voortdurend half stoned rondliep (maar dat kan natuurlijk maar een gedacht zijn, ik ken hem niet persoonlijk ). Blij dat ik de film heb gezien. Het sluitstuk van een glansrijke carrière: this was it. Een aanrader voor iedereen die van MJ’s muziek houdt.

This is it
Like I said
I’m a light of your world
run away
we can feel
This is real
Every time I’m in love yeah I feel

(http://link.brightcove.com/services/player/bcpid33680306001?bclid=44273411001&bctid=14208521)

… is niet meer. Hij heeft – na twee jaar – de strijd tegen kanker verloren. Hij was een ‘ster’. In de jaren negentig raakte zijn carrière wat in het slop. Het was pas tegen de eeuwwisseling dat hij weer in een positief daglicht kwam te staan. Zijn rol in Dirty Dancing is en blijft zijn beste prestatie. Of is het gewoon het ‘typisch vrouwelijke dans-liefde concept’ van de plot dat de film zo goed maakt? . Het is een blijver, ook al heb ik hem al tien keer gezien.