Logbies

There’s nothing wrong with loving where you’re from
That’s the way I feel and the feeling’s strong
Every place I go just makes it clear
There’s no better place for me than here
(…) My favorite welcome home

(Stan Van Samang – Welcome home)

Zondag zus na 20 weken Frankrijk thuis weer met open armen mogen ontvangen. Het was een heerlijk feestje! Een betere ontspanning kan een mens zich niet inbeelden! Ravotten en spelen met de bengels, gezellig keuvelen, hopen lekkers en zoets,… Super!
En dat ik blij ben dat m’n Snollebol terug in het land is, is een understatement.

Donderdagavond was het dan eindelijk zo ver, de finale van het vtm-programma “Mijn Restaurant”. In den beginne geen interesse in dit programma maar per toeval ben ik er toch in gerold door de papa en de mama. Zij keken steevast elke week. En nja, als ik op donderdagavond thuis kwam en ik had nog wat zin in tv kijken, dan zat er niets anders op dan meekijken. 

Maar goed, het gaat niet om de voorgeschiedenis. 

Donderdag, finale. Zé-nuw-slo-pend! Ik was aan de zetel gekluisterd! Een week lang kopten de kranten: “Limburggevoel haalt het”, “Leuven maakt geen kans”,… Niets bleek minder waar! Meer dan verdiend kwam d’Hoogeschool in Leuven als onverbeterlijke winnaar uit de bus. Terechte winners. De beste kok, de sympathiekste en sterkst gegroeide uitbaters, het meest hilarische zaalpersoneel (gelukkig dat ervaren maître Willy hen uit de nood hielp – oeps, mijn cynisme komt weer boven), een eenvoudig maar toch gezellig interieur,… Dé ontegensprekelijke underdog én míjn favoriet.

Postzegels
mijn moeders hobby

ik een zeldzaam
exemplaar

eerste dag
van uitgifte
afgestempeld
duidelijk
door haar

opgeborgen
in haar album
steeds opnieuw
tentoongesteld

enig in mijn soort
gebleven
nooit meer nabesteld.

Nannie Kuiper
Een zeldzaam exemplaar, Leopold, 1991

Een bijzondere mama, ik heb zo’n uniek exemplaar.

Voor alle mama’s, oma’s, tantes,…: een weliswaar te late maar desalniettemin fijne moederdag toegewenst!

… Zaterdagavond in De Spil (Roeselare).

Door het concert van Gabriel Rios waanden we ons even in zuiderse sferen. Aan zijn respectievelijke rechter- en linkerzijde: percussiewonder Kobe Proesmans en pianovirtuoos Jef Neve. Drie topmuzikanten dus die ons een meer dan geslaagde avond bezorgden! Het was af! Ik heb er slechts één woord voor: MOOI! Mooi in alle eenvoud en in alle opzichten: muzikaal, vocaal (hij haalt die hoge noten één voor één!), sfeer, arrangementen van Rios’ nummers (waaronder zijn beste nummer ooit én mijn favoriet allertijden: “I’m gonna die tonight”) en heel wat ‘oude’ Spaanse songs (o.a. over een kat en een muis),… Heerlijke bindteksten en die mannen hebben plezier samen, ongelooflijk! Het werkt aanstekelijk! Er werd heel wat gelachen in de zaal! Weerom volop genoten! Wie de kans heeft om nog een concert van deze tournee mee te pikken, doen!