Logbies

… Zaterdagavond in De Spil (Roeselare).

Door het concert van Gabriel Rios waanden we ons even in zuiderse sferen. Aan zijn respectievelijke rechter- en linkerzijde: percussiewonder Kobe Proesmans en pianovirtuoos Jef Neve. Drie topmuzikanten dus die ons een meer dan geslaagde avond bezorgden! Het was af! Ik heb er slechts één woord voor: MOOI! Mooi in alle eenvoud en in alle opzichten: muzikaal, vocaal (hij haalt die hoge noten één voor één!), sfeer, arrangementen van Rios’ nummers (waaronder zijn beste nummer ooit én mijn favoriet allertijden: “I’m gonna die tonight”) en heel wat ‘oude’ Spaanse songs (o.a. over een kat en een muis),… Heerlijke bindteksten en die mannen hebben plezier samen, ongelooflijk! Het werkt aanstekelijk! Er werd heel wat gelachen in de zaal! Weerom volop genoten! Wie de kans heeft om nog een concert van deze tournee mee te pikken, doen!

Gisteravond samen met ‘grote’ zus Evelyn cultuur gaan opsnuizen, dit keer in de Gentse Capitole. Deze schouwburg - gevuld met een variëteit aan leeftijden, van verliefde bakvissen over twintigers en dertigers tot de derde leeftijd – vormde het ideale decor voor een concert van Milow. Wellicht – dat hoop ik althans - doet deze naam een belletje rinkelen. En beste logbies-lezer, als ik u zeg “You don’t know”, dan gaan er – in dit Milow-tijdperk – hoogstwaarschijnlijk klokken luiden. Milow is echter meer dan die éne hit.

Goed, dit geheel ter zijde, wil ik u graag wat kwijt over dit concert. Een goed gevulde avond was het in ieder geval! Een beter voorprogramma kon er niet gekozen worden: Selah Sue & Racoon.
Selah Sue is een 18-jarig meisje uit het Leuvense. Een heel eigen stijl en vooral, wat een ‘soul-volle’ stem! Ik zag haar reeds aan het werk op een Open Mic in het Leuvense Depot en ik stond toen al perplex!
Na haar korte performance (6 songs) was het tijd voor gevestigd Nederlands talent: Racoon. Afgezien van hun licht motorisch gestoord zijn, zijn deze Goese kerels best te pruimen. Aangename setlist, zij het weinig gevarieerd.
Na de pauze kregen we te zien en (vooral) te horen waarvoor we gekomen waren: Milow (aka Jonathan Vandenbroeck). Zo wat dé Vlaamse ontdekking van 2007, voor mij toen al een gevestigde waarde die met stip op nummer 1 staat op mijn singer-songwriterlijstje. Hij begon zijn set akoestisch met o.a. “This city’s on my side” en zijn alom bekende prachtige cover van ”Thunder Road” (Bruce Springsteen). Gitarist Tom Van Stiphout en (‘s werelds beste) backing vocal Nina Babet zorgden voor heel intieme versies van “Coming of age”, “Launching ships”,… Stilaan vervoegden de rest van de muzikanten het gezelschap en speelden ze zowel nummers uit Milows eerste plaat The Bigger Picture als uit zijn recentelijk verschenen tweede plaat Coming of Age. Dit was de setlist:

• This City (solo)
• Thunder Road (solo)
• Out Of My Hands (solo)
• Darkness Ahead And Behind (trio)
• Launching Ships (trio)
• Coming Of Age (trio)
• House By The Creek
• The Ride
• Stepping Stone
• Until The Morning Comes
• Canada
• You Don’t Know (solo)
• Dreamers And Renegades
• Stephanie
• One Of It
• Born In The Eighties (bisnummer)
• The Priest (bisnummer)

Heel sterke set! Prachtige meerstemmigheid, topmuzikanten, hilarische onsamenhangde bindteksten (zoals steeds, maar dat maakt het net zo charmant en ongedwongen) en een heel intieme sfeer. Het was af en smaakt weerom naar meer!
En nog steeds een beetje aan het nagenieten…

Vorig weekend zou ik bestempelen als ‘cultureel’.

Zaterdagavond ging ik – samen met de mama en de papa – naar “Jukebox 2000“. Tine Embrechts, Nele Bauwens en Lucas Vanden Eynde zongen op ons verzoek een keuze uit 100 jaar Nederlandstalige liedjes (zes jaar geleden deden ze deze tournee ook als eens). Ze werden daarbij begeleid door een 10-koppig orkest (o.l.v. Jan Van Looy). Het principe is heel simpel; Tine, Nele en Lucas stelden een lijst samen met 100 Nederlandstalige nummers (van Louis Neefs tot Monza, van Ann Christy tot Kommil Foo,…) en daaruit mocht het publiek kiezen, hetzij vooraf op de site, hetzij tijdens de voorstelling zelf (via de zgn. live-interventies, via gsm,…). Een echte Jukebox dus! En ik moet zeggen, het was echt WOW! In één woord: FORMIDABEL! Wat een sfeer, wat een ambiance én vooral, wat een stemmen! Als ze hun Jukebox-tournee nog eens hernemen, ga ik zeker en vast opnieuw kijken!

Een greep uit de setlist van zaterdagavond: “Terug naar de kust” (Maggie mc Neal), “El Bandido” (Will Tura), “Dag vreemde man” (Ann Christy), “Aan het strand van Oostende” (Louis Neefs), “Lieve kleine Piranha” (Gorki), “Rode wijn” (Bram Vermeulen), “De waarheid” (Marco Borsato), “Kronenburgpark” (Frank Boeyen), “Brandend zand” (Anneke Grönloh), “Hé, lekker beest” (Isabelle A.), “De allereerste keer” (Rita Deneve), “Meester prikkebeen” (Boudewijn de Groot), “De wereld is om zeep” (Urbanus),… (en nog veeele andere!)

En zo ging het – dit keer samen met m’n zus – zondagavond weer richting De Spil (Roeselare) voor een concert van Ozark Henry. Muzikaal top, maar de sfeer zat – net als buiten – onder het vriespunt! We hadden het gevoel alsof hij er eventjes, snel snel, zijn nummertjes kwam spelen en dan maar vlug naar huis wou… Tussen zijn nummers door zei hij geen woord (ik hou net van die geïmproviseerde bindtekstjes, dat maakt het spontaan). Op het einde kon er toch een koele “merci” af. De bezetting was heel sober (Piet – btw pieds nus -, een pianist, een bassist en een percussionist). Het was mooi, maar echt genieten heb ik in ieder geval niet gedaan.

Van twee uitersten qua sfeer en ambiance gesproken…

Onder het motto van “geef jong aanstormend talent een kans”, ging ik gisteravond samen met mijn zus naar de cd-voorstelling (Harry’s Comedown) van Zexy Superglue. Het was een meer dan geslaagde performance! Zeker en vast “hete superlijm”, hun songs blijven hangen!

Neem even de tijd om een kijkje te nemen op hun webstek en hun MySpace, het loont de moeite.