Logbies

Gisteravond hebben we de week nog maar ‘ns muzikaal afgesloten. Richting onze ‘vaste culturele stek’, De Spil, voor een concert van Bart Peeters’ theatertoernee “De hemel in het klad”. Een – min of meer – wilde gok. Hij is niet zo meteen mijn favoriete zanger maar al heel veel positieve reacties gehoord en stiekem was ik dan ook heel benieuwd hoe hij het zou doen… En ik moet zeggen, het is heel goed meegevallen. Hij blijft een ietwat hyperactief konijn dat als een kangoeroe over het podium huppelt en springt, zijn bindteksten zijn soms net iets te lang maar verdomme, hij weet het publiek te pakken en te boeien! Een groot zanger zal hij nooit zijn of worden, maar hij heeft vijf fàn-tàs-tische muzikanten die er voor zorgen dat ieder nummer een meesterwerkje wordt. Soms ingetogen en intiem, dan weer dikken ambiance. Van folk over mambo tot Afrikaanse bluesritmes. Zij hadden er duidelijk zin in en deden ons zin krijgen. Na twee uur stond het kot dan ook in brand, de handjes gingen gedwee op elkaar, zeteltjes leken overbodig en hier en daar waagden sommigen het om even met hun kont te zwieren. Conclusie: een fijne avond, een geslaagd concert. Opstaan om halfzes deze morgen was net iets minder fijn .

Gisteravond spoorde ik even naar West-Vlaanderen (het pokkevroeg opstaan deze morgen, moest ik er dan maar bij nemen). De reden? Ik had een kaartje voor het concert van Arid in de Spil (Roeselare). Na enkele jaren van windstilte rond de groep, toeren ze nu Vlaanderen weer rond. Maar hun comeback – althans wat hun theatertoernee betreft – is maar povertjes. Ik had er veel meer van verwacht. Dat Steverlincks stem van goud is, is een understatement. Da’s kiekebollen van de eerste tot de laatste moment. En gelukkig was die schitterende stem er want voor het overige was er weinig om over naar huis te schrijven… Weinig nieuw werk in hun playlist. Ze speelden vooral klassiekers als ‘Elegy’, ‘A million lights’, ‘Too late tonight’,… De set kwam chaotisch over. Geen cadans. Het geheel miste, ja, wat?! Schwüng, ritme, overtuigingskracht, overgave, passie,…? In het verleden konden ze me live wél overtuigen, gisteren net iets minder. Zit er slijt op hun repertoire of ben ik gewoon niet meer into Arid?

Het was gisteravond tijd voor wat cultuur. In m’n eentje naar De Spil gereden om er te genieten van een fenomenaal geslaagd concert van Milow. Selah Sue verzorgde weerom het voorprogramma. En ze doet dat goed! Fragiel meisje zo op het eerste zicht, tot ze haar keelgat open zet. Wat een stem, oh-my-god! Een heel speciale klankkleur. Wat zegt het spreekwoord ook al weer, goed begonnen is half gewonnen? Ik kan dat alleen maar beamen! Na een korte pauze was het tijd voor de hoofdact, Milow en de zijnen. Perfect naar een climax toegewerkt. Klassiekers (voor de kenners althans) passeerden de revue, telkens in een net iets ander kleedje. Origineel. Verrassend. Ja zelfs bij momenten ontroerend goed. En mochten niet ontbreken, zijn twee onsterfelijke covers: Thunderroad (solo en akoestisch) en Ayo Technology. Ik werd er bij momenten stil van (mijn buurjongen werd er zo stil van dat hij somtijds in slaap viel, ik denk dat hij tegen zijn zin mee moest komen met zijn liefje, de sloef!). En zoals het een goeie artiest betaamt, zijn enkele (voorbereide) biss-nummers onontbeerlijk. Hét hoogtepunt. Ze installeerden zich met z’n allen in het midden van de zaal en gaven er, akoestisch, werkelijk het beste van zichzelf. Het ging door merg en been. Het klonk zo verdomd oprecht gemeend, straight-from-the-heart. Fragiel, broos, kwetsbaar en toch zo sterk. Knap! En ja, Jonathan weet zich te omringen met fan-tas-ti-sche muzikanten, Tom Van Stiphout en Nina Babet zijn subliem (de rest ook). Deze drie talenten samen, kiekebollen van de eerste tot de laatste minuut. Schitterend. Veruit het beste wat ik van Milow zag tot nog toe! Hij mag dan niet plakken op een festivalpodium, hij past perfect in de intieme sfeer van een schouwburg.

Vrijdagavond aftrap van ons nieuw cultuurseizoen. Op het programma stond Luister naar de Film van Steven en Stijn Kolacny en Koen Buyse. Met hoge verwachtingen vertrokken – via heel wat omzwervingen van Leuven naar Roeselare (met de trein kom je nooit ergens op tijd en zeker niet op vrijdagavond) – maar die verwachtingen werden niet echt ingelost. Het was eentonig, bij momenten zelfs saai. Wel de aloude klassiekers uit films als Philadelphia, Forrest Gump, The English Patient, Eternal Sunshine of the Spotless Mind,… Desondanks weinig variatie. Buyse kon af en toe wat meer elan geven aan het geheel met zijn apart stemgeluid maar zijn bijdrage was magertjes. Jammer. Het heeft niet langer dan een dik uur geduurd en het was lang genoeg. Een beetje een tegenvaller dus.