Logbies » Concerten

Norah Jones

Lies — Sat, 31 Jul 2010 09:50:13 +0000

Al weken staat dit postje half (on)afgewerkt in mijn – ellenlange – draftlijst.

We keren even terug in de tijd, zo wat een maand geleden. Dinsdag 29 juni 2010. Een bloedhete dag mocht u het zich niet meer herinneren. Eindelijk was het moment aangebroken waarop we de kaartjes die al màànden lang in de schuif lagen, mochten inruilen voor een heerlijke Norah Jones-avond, althans dat was toch onze hoop. Mijn verwachtingen waren hoog gespannen. We zochten onze fauteuilplaatsjes in Vorst Nationaal (en o wat klinkt dat “Forest National” zò fout) en nestelden ons in de veel te warme zaal. Nog nooit zag ik zoveel mensen tegelijkertijd wapperen met hun ticketje om toch maar een béétje verkoeling te vinden. Maar Mrs. Jones deed ons die hitte snel vergeten. Nieuwe nummers (o.a. “Chasing Pirates”), een prachtige cover van Johnny Cash z’n “Cry cry cry” en haar klassiekers zoals “Come away with me”, “Sunrise”, “Don’t know why”,… passeerden de revue. Afsluiten deed ze met een akoestische set. Prachtig! In geen tijden nog zo’n goed concert meegemaakt! De sfeer was er, de muziek was er en Norah & haar band stonden er hélemààl, geen valse noot, geen foutje gehoord. Perfect! Genoten à volonté. In één woord: WAUW!

Per toeval enkele fragmentjes van het concert op YouTube gevonden (en er zijn er nog veel meer te vinden):

Joost

Lies — Sun, 14 Feb 2010 13:18:01 +0000

Vrijdagavond ging ik met M. naar Joost Zweegers (misschien beter gekend als Novastar). Decor voor dit streepje muziek was weerom De Roma (Borgerhout). De sfeer was er sowieso al. Ik blijf het een gezellige theaterzaal vinden, die Roma. En Joost gaf het beste van zichzelf tijdens dit Almost Bangor-concert. Nummers van de gelijknamige plaat maar evenmin heel wat ‘oude klassiekers’ (The best is yet to come, Caramia, Lost & blown away,…). Hij heeft nog maar eens bewezen wat een goeie muzikant hij is. Ik durf hem zelfs de beste (Vlaamse) singer-songwriter noemen. Keer op keer weet hij te imponeren met beklijvende versies van zijn nummers en dat helemaal solo, hij en zijn piano/gitaar/mondharmonica. Meer heeft hij niet nodig. Ronduit fantastisch. Ik ben weer helemaal into Joost Zweegers. Het was de ideale manier om het weekend rustig in te zetten.

Toots

Lies — Fri, 25 Dec 2009 14:23:04 +0000

Vorige zondag trokken we door sneeuw en ijs richting De Roma in Borgerhout voor een concert van Toots Thielemans. Een ‘probeersel’, ja, zo zullen we ‘t even noemen. We wisten helemaal niet wat we al dan niet konden/mochten verwachten. Maar het werd gesmaakt! Toots bracht samen met zijn drie muzikanten stuk voor stuk swingende jazzy songs. En zijn gezever tussendoor was bij momenten echt wel grappig. En in kersttijden mocht natuurlijk als afsluiter een kerstmedley niet ontbreken. Deze oude vos heeft zijn pluimen nog niet verloren! Chapeau dat hij er nog steeds staat (ook al zit hij op het podium ). Heerlijk genoten! De Roma vormde het ideale decor voor deze aangename avond. We komen er nog terug…

Thriller Live

Lies — Mon, 23 Nov 2009 22:05:39 +0000

‘t Begon gisteravond als een klucht. De deuren zouden open gaan om 19u maar eenmaal aangekomen aan de Lotto Arena- zo rond halfacht – stond er nog steeds een mensenmassa’s te wachten voor gesloten deuren. En dat het koud was, hebben we gevoeld! “Een technische panne”. Verdorie, los die dan maar snel op! Pokkekoud daar aan dat trekgat! Tegen goed halfnegen hadden ze ‘t blijkbaar gefixt en mochten we eindelijk de Arena binnen. Dik uur later dan voorzien, begon de Thriller Live Show. Een Tribute to the King of Pop. Slecht was het niet, verre van. Maar het heeft met toch niet helemaal kunnen bekoren. Ik vond het geheel maar matig. Mijn verwachtingen waren misschien iets té hoog gespannen. Ik had het overtuigender, bezielder verwacht. Maar alsnog van genoten, dat staat vast.

Belgavox

Lies — Mon, 18 May 2009 13:07:38 +0000

Gisteren ben ik samen met m’n zus afgezakt naar Brussel voor Belgavox, een concert aan de voet van het Atomium dat…

wil bijdragen tot het versterken van de solidariteit, de dialoog, het respect, het samenhorigheidsgevoel en de multiculturele diversiteit in België.

Veel onnodig geblaat. Het deed er allemaal niet toe voor mij. Het was een fijne namiddag, tout court! Groot en klein, jong en oud, blank en zwart,… iedereen was er welkom. En ‘t was gratis . Heel wat Vlaamse en Waalse artiesten gaven het beste van zichzelf op de Esplanade. En de zon was van de partij! Ik heb genoten. En meer moet dat niet zijn.
En stiekem heb ik ontdekt dat Kate Ryan écht goed kan zingen, dat Rocco Granata een ferme ouwe pee is die het publiek onmiddellijk mee krijgt met zijn “Marina”, dat Gabriel Rios een hottie-Latinoboy blijft, dat Flip Kowlier echt een waanzinnig grappige kop blijft hebben en West-Vlaming is in hart en nieren en dat Axelle Red een ferme madam is en blijft.

Bos

Lies — Sat, 02 May 2009 10:29:26 +0000

Donderdagavond ging ik samen met m’n zus voor een laatste keer dit seizoen naar De Spil. Op het programma stond een concert van Stef Bos. Enkele jaren terug vergezelden we de mama en de papa al ‘ns naar een concert van Bos, uit pure nieuwsgierigheid (en als zij de kaartjes betalen, zeggen we geen nee ). Toen was het mooi en heel intiem gebracht. Dachten we nu meer van hetzelfde te krijgen. Niets leek minder waar! Een tegenvaller! Meer gekwekkel tussendoor dan dat er muziek werd gebracht. En de muziek was niet je dat… Dit was hoogstwaarschijnlijk de laatste keer dat ik een concert van Bos meepikte.

De hemel in het klad

Lies — Mon, 02 Mar 2009 07:58:59 +0000

Gisteravond hebben we de week nog maar ‘ns muzikaal afgesloten. Richting onze ‘vaste culturele stek’, De Spil, voor een concert van Bart Peeters’ theatertoernee “De hemel in het klad”. Een – min of meer – wilde gok. Hij is niet zo meteen mijn favoriete zanger maar al heel veel positieve reacties gehoord en stiekem was ik dan ook heel benieuwd hoe hij het zou doen… En ik moet zeggen, het is heel goed meegevallen. Hij blijft een ietwat hyperactief konijn dat als een kangoeroe over het podium huppelt en springt, zijn bindteksten zijn soms net iets te lang maar verdomme, hij weet het publiek te pakken en te boeien! Een groot zanger zal hij nooit zijn of worden, maar hij heeft vijf fàn-tàs-tische muzikanten die er voor zorgen dat ieder nummer een meesterwerkje wordt. Soms ingetogen en intiem, dan weer dikken ambiance. Van folk over mambo tot Afrikaanse bluesritmes. Zij hadden er duidelijk zin in en deden ons zin krijgen. Na twee uur stond het kot dan ook in brand, de handjes gingen gedwee op elkaar, zeteltjes leken overbodig en hier en daar waagden sommigen het om even met hun kont te zwieren. Conclusie: een fijne avond, een geslaagd concert. Opstaan om halfzes deze morgen was net iets minder fijn .

Arid

Lies — Thu, 26 Feb 2009 09:03:51 +0000

Gisteravond spoorde ik even naar West-Vlaanderen (het pokkevroeg opstaan deze morgen, moest ik er dan maar bij nemen). De reden? Ik had een kaartje voor het concert van Arid in de Spil (Roeselare). Na enkele jaren van windstilte rond de groep, toeren ze nu Vlaanderen weer rond. Maar hun comeback – althans wat hun theatertoernee betreft – is maar povertjes. Ik had er veel meer van verwacht. Dat Steverlincks stem van goud is, is een understatement. Da’s kiekebollen van de eerste tot de laatste moment. En gelukkig was die schitterende stem er want voor het overige was er weinig om over naar huis te schrijven… Weinig nieuw werk in hun playlist. Ze speelden vooral klassiekers als ‘Elegy’, ‘A million lights’, ‘Too late tonight’,… De set kwam chaotisch over. Geen cadans. Het geheel miste, ja, wat?! Schwüng, ritme, overtuigingskracht, overgave, passie,…? In het verleden konden ze me live wél overtuigen, gisteren net iets minder. Zit er slijt op hun repertoire of ben ik gewoon niet meer into Arid?

Milow

Lies — Mon, 27 Oct 2008 07:40:20 +0000

Het was gisteravond tijd voor wat cultuur. In m’n eentje naar De Spil gereden om er te genieten van een fenomenaal geslaagd concert van Milow. Selah Sue verzorgde weerom het voorprogramma. En ze doet dat goed! Fragiel meisje zo op het eerste zicht, tot ze haar keelgat open zet. Wat een stem, oh-my-god! Een heel speciale klankkleur. Wat zegt het spreekwoord ook al weer, goed begonnen is half gewonnen? Ik kan dat alleen maar beamen! Na een korte pauze was het tijd voor de hoofdact, Milow en de zijnen. Perfect naar een climax toegewerkt. Klassiekers (voor de kenners althans) passeerden de revue, telkens in een net iets ander kleedje. Origineel. Verrassend. Ja zelfs bij momenten ontroerend goed. En mochten niet ontbreken, zijn twee onsterfelijke covers: Thunderroad (solo en akoestisch) en Ayo Technology. Ik werd er bij momenten stil van (mijn buurjongen werd er zo stil van dat hij somtijds in slaap viel, ik denk dat hij tegen zijn zin mee moest komen met zijn liefje, de sloef!). En zoals het een goeie artiest betaamt, zijn enkele (voorbereide) biss-nummers onontbeerlijk. Hét hoogtepunt. Ze installeerden zich met z’n allen in het midden van de zaal en gaven er, akoestisch, werkelijk het beste van zichzelf. Het ging door merg en been. Het klonk zo verdomd oprecht gemeend, straight-from-the-heart. Fragiel, broos, kwetsbaar en toch zo sterk. Knap! En ja, Jonathan weet zich te omringen met fan-tas-ti-sche muzikanten, Tom Van Stiphout en Nina Babet zijn subliem (de rest ook). Deze drie talenten samen, kiekebollen van de eerste tot de laatste minuut. Schitterend. Veruit het beste wat ik van Milow zag tot nog toe! Hij mag dan niet plakken op een festivalpodium, hij past perfect in de intieme sfeer van een schouwburg.

Luister naar de film

Lies — Sun, 12 Oct 2008 09:44:43 +0000

Vrijdagavond aftrap van ons nieuw cultuurseizoen. Op het programma stond Luister naar de Film van Steven en Stijn Kolacny en Koen Buyse. Met hoge verwachtingen vertrokken – via heel wat omzwervingen van Leuven naar Roeselare (met de trein kom je nooit ergens op tijd en zeker niet op vrijdagavond) – maar die verwachtingen werden niet echt ingelost. Het was eentonig, bij momenten zelfs saai. Wel de aloude klassiekers uit films als Philadelphia, Forrest Gump, The English Patient, Eternal Sunshine of the Spotless Mind,… Desondanks weinig variatie. Buyse kon af en toe wat meer elan geven aan het geheel met zijn apart stemgeluid maar zijn bijdrage was magertjes. Jammer. Het heeft niet langer dan een dik uur geduurd en het was lang genoeg. Een beetje een tegenvaller dus.