Logbies

Wereldschokkend nieuws op deredactie.be: Witloof Bay voor België naar Songfestival (zie hier).
En dit is het nummer dat we dit jaar naar het Songfestival sturen. De zoveelste afgang zit er weer aan te komen, denkt u ook niet?

Mag ik u
Op deze dichtersdag vandaag
Verblijden met woorden
Zoetgevooisd (more…)

Deze week was er weer de Restaurantweek. Omdat het ons in december zo bevallen was bij Chef’s Table (hier), besloten we onszelf weer culinair te verwennen voor een prikje. We trokken deze keer richting Martinushoeve te Zandvliet (op aanraden van). Maar de culiniare verwennerij viel wat tegen… We waren allerminst overtuigd van het menu dat ons geserveerd werd. Weinig verrassend/vernieuwend, klassiek, zelfs een tikkeltje ordinair. Als voorgerecht een plakje rauwe tonijn met tijgergarnalen en waterkers (die heel ver te zoeken was). Hoofdgerecht: Kalfslende met asperges (die nergens naar smaakten), een vreemd soort puree (we zijn er nog altijd niet uit of het gepureerde wortelen waren of of ze nu vermengd waren met aardappelen) en kroketten. De Australische Chardonnay wijn die we er bij gekozen hadden, smaakte nergens naar. Geen kleurig palet, een frisse kleur… Flets. En ten slotte het dessert, dat bestond uit een drie aardbei-toestanden. Dat was nog het meest ‘verfijnde’ van allemaal…
Het kader is ook niet bepaald onze stijl. Het doet behoorlijk middeleeuws aan. Weinig sfeer, gezelligheid. En één grote afknapper, de tafeltjes staan véél te dicht bij elkaar. Ons twee-persoons-tafeltje en dat naast ons stonden gewoon tegen elkaar geschoven! Het enige wat er tussen stond, was ‘n soort muurtje van amper één meterje hoog wat er voor zorgde dat we even goed in het bord van de mensen naast ons konden zitten.
En op de koop toe, dit nog! Ik kreeg deze morgen een mailtje van DiningCity met de vraag mijn beoordeling online door te geven. Ik heb gequoteerd zoals ik hier ‘recenseer’, eerlijk, gewoon wat wij er persoonlijk van vonden. En u gelooft het of niet! Ik kreeg deze namiddag volgende mail van de zaakvoerder in m’n mailbox:

Met dank voor uw punten op DiningCity.com.

Tot onze spijt hebben we moeten vaststellen dat uw quotering in vergelijking met onze andere bezoekers enorm laag ligt, temeer omdat we op zaterdagavond vooral 9′s, 10′en en een enkele 8 hebben gescoord. Uw punten en opmerkingen verschillen dus enorm met de andere klanten.

Het geeft mijzelf, maar vooral uiteraard de bediening en keuken geen prettig gevoel om uw negatieve commentaren te lezen, maar waarderen desalniettemin uw deelname aan de RestaurantWeek.

Met groeten / Kind Regards

Gisteren was het dan eindelijk zo ver. Een week lang hebben ze er tralalala rond gemaakt: het grote jaarlijkse circus dat  keer op keer gedomineerd wordt door vriendjespolitiek, überlelijke songs en vreselijke acts. Mocht u het nog niet doorhebben, ik heb het over het circus dat ze ook wel eens Eurosong durven te noemen. Dat ik mij ernstige vragen stel bij het (zuiver) Europese gehalte er van, doet hier nu even niet ter zake. Gezien we gisteravond tot weinig meer nog energie hadden dan wat zetel hangen, stemden we ook maar af op één. Benieuwd wat onze Tom ‘Teerling’ er van zou terecht brengen. Eerlijk? Ik vond zijn performance héél sterk. Je moet er maar staan met alleen je gitaartje en je stem voor zo’n waanzinnig grote menigte! Wat een pure – in de meest eenvoudige zin van het woord – klasse ten opzichte van al dat so called mooie maar kwijlende vrouwvolk, kattengejank en circusvertoon! Het was lange tijd spannend in die top vijf, ook al was het heel snel duidelijk dat het spastisch-strontzatte-ik-wil-op-Amy McDonald lijken-Duitse-puberkind zou winnen. Zonde! En de onderlinge vriendjespolitiek tierde weer welig. Het kostte Tom zelfs z’n top 3 plaats, potvolkoffie! We hadden een hogere plaats verdiend, zeg dat ik het u gezegd heb!