Logbies » Actua

Werkloos…

Lies — Sun, 03 Jul 2011 09:53:53 +0000

Vandaag lees ik op standaard.be:

“Werkloosheid in Vlaanderen blijft dalen”

De werkloosheid in Vlaanderen is in juni voor de tiende maand op rij gedaald. Er zijn nu 8 procent minder werklozen dan in juni vorig jaar. Ook bij de 50-plussers lijkt de daling zich nu door te zetten. Dat meldt Vlaams minister van Werk Philippe Muyters (N-VA).

Vlaanderen telde eind juni 182.510 niet-werkende werkzoekenden, of 6,23 procent van de Vlaamse beroepsbevolking. ‘Sinds september 2010 vertaalt de economische heropleving zich elke maand in dalende werkloosheidscijfers’, zegt Muyters in een persbericht.

De daling was al langer zichtbaar in de werkloosheidscijfers tot 50 jaar, maar lijkt zich nu ook door te zetten bij de 50-plussers. ‘Waar we in mei nog een zeer voorzichtige aanzet zagen (-0,2 procent), zien we in juni een meer afgetekende daling met 1,1 procent’ op jaarbasis, aldus de minister.

De 50-plussers vertegenwoordigen wel nog altijd 28,4 procent van het totale aantal werkzoekenden. ‘Voor de betaalbaarheid van ons sociaal systeem en om de krapte op de arbeidsmarkt het hoofd te bieden, moeten we blijven inzetten op activering van deze groep.’

Ook bij de allochtone werkzoekenden blijft de daling beperkt. Hun aantal daalde met 2 procent op jaarbasis, tegenover een daling met 10 procent bij de autochtone populatie.

De jongerenwerkloosheid (tot 25 jaar) lag in juni ruim 13 procent lager dan een jaar eerder, het aantal werklozen tussen 25 en 50 jaar bijna 10 procent. Ook bij de arbeidsgehandicapten is er een sterke daling (-15 procent).

Wel, ik moet u zeggen, ik ben al màànden op zoek naar een nieuwe boeiende job (en nu is het écht wel dringend, want sinds vrijdag ben ik officieel gestopt met werken bij mijn vorige ‘werkgever’) en ik geef het u op een briefje, ‘t is geen lachertje! Er valt in mijn sector (lees: als Master Pedagogische Wetenschappen) NIKS te vinden. Nah!

Bijles?

Lies — Sat, 02 Jul 2011 13:20:58 +0000

Dit las ik enige tijd terug in de krant of nee, ik zag het op vrt.net :

Steeds meer kinderen volgen bijles buiten school

VRT

di 14/06/2011 – 08:39 Steeds meer kinderen volgen bijlessen buiten de school. Dat blijkt uit een onderzoek van de Europese Commissie, dat De Standaard en Het Nieuwsblad konden inkijken. Mieke Van Hecke van het katholiek onderwijs en de ouderverenigingen betreuren dit.

In Zuid-Europese landen is het al langer ingeburgerd dat kinderen privélessen volgen. Volgens een rapport van de Europese Commissie is de gewoonte overgewaaid naar de andere Europese landen. In ons land zou een op de tien leerlingen al bijles volgen buiten de school.

Mieke Van Hecke, directeur-generaal van het katholiek onderwijs, betreurt dat. “In de eerste plaats moeten de ouders gebruikmaken van het aanbod van remediëren dat in de scholen aanwezig is. Scholen hebben deskundigheid”, reageert Van Hecke in het radionieuws. “Bovendien stoort het mij dat ouders steeds moeilijker aanvaarden dat hun kinderen niet in alles super zijn. Ze denken dan dat ze de kinderen talenten kunnen bijbrengen door deskundigen te betalen.”

Ook de Vlaamse confederatie van ouders en ouderverenigingen VCOV heeft vragen bij de toename van de bijlessen. ”Over de kwaliteit en het positieve effect van bijlessen bestaat geen duidelijkheid. Succes is zeker niet gegarandeerd”, zegt VCOV-directeur Ludo Claes in De Standaard en Het Nieuwsblad.

Claes ziet nog een probleem. “Een reeks bijlessen kost algauw enkele honderden euro’s. Zo dreigt er een kloof te ontstaan tussen wie zich bijles kan veroorloven en wie niet”, zegt hij.

Ik vind de kritiek weinig genuanceerd. Laat mij even spreken uit ervaren. Ik ben (was) er beroepshalve dag in dag uit mee bezig. De argumenten aangehaald door Van Hecke ontkracht ik onmiddellijk. Veel scholen hebben onvoldoende extra zorguren om àlle kinderen die het net een ietsje moeilijker hebben voldoende te helpen. Bovendien willen ouders van hun kind geen superkind maken. Ze willen vooral dat hij/zij goed kan volgen in de klas. Argument van VCOV is evenmin krachtig: het positieve effect van bijlessen is niet gegarandeerd. Ah nee, tuurlijk niet. In geen enkele situatie waarin je op zo’n manier werkt, kan succes gegarandeerd worden. Het zijn geen robotjes hè die wel of niet werken. Soms zitten er gewoon enkele draadjes wat in de knoop in dat “robotje” en kunnen die wel ontward worden door gerichte extra hulp (door externen).
Ik ben er van overtuigd dat bijlessen kinderen wél vooruit helpen. Ouders gaan vaak op zoek naar hulp van derden vanuit het gevoel dat ze zelf onvoldoende specifieke kennis en kunde bezitten om hun kinderen adequaat te ondersteunen op het schoolse vlak. En gelijk hebben ze! Het vraagt enige theoretische achtergrond om kinderen gericht en adequaat te helpen met huiswerk maken, leren,… Ik hoor graag wat u er over denkt en aarzel niet om ook uw vragen/twijfels/onzekerheden/… omtrent bijles, huiswerkbegeleiding,… hier achter te laten!

Duivels

Lies — Sat, 04 Jun 2011 08:38:02 +0000

Ik moet er toch nog even snel iets over kwijt, over die o zo besproken match van onze Duivels tegen Turkije. Als je vele supporters mocht geloven, dan moest de match gisteravond niet meer gespeeld worden. Het was op voorhand al glashelder. De Duivels zouden winnen. Sommigen waagden zich zelfs aan een belachelijk hoog doelpuntenaantal voor de Belgen in hun pronostiek. Waar is jullie realisme, voetbalheren (en -dames, zo u wil)? Onze Duivels zijn niet plots keigoed hoor. Ik had het voorspeld: géén winst voor de Duivels. Ik werd hier thuis weeral afgedaan als de pessimist maar ik heb weer maar eens gelijk gekregen. Alle gekte en al het geroep heeft niks uitgehaald. Aan het supportersenthousiasme zal het niet gelegen hebben – “dieje van mij” had geen stem meer toen hij thuis kwam. Maar een overwinning bleef toch ver weg… Ze rustten al op hun lauweren na de 1-0. En van dan af, zag ik (al zappend hier en daar vijf minuten – voor één keer dat het niet mòést) zwak spel. Dus heren (en dames) voetbalfanaten, voetbalwereld, of wie zich ook aangesproken wil/kan/mag/moet/… voelen: het vel…. U weet wel, niet verkopen voor de beer, jawel, geschoten is. De jacht was nog maar half geopend….

Auti

Lies — Mon, 23 May 2011 15:26:23 +0000

Autistisch en nergens een plekje om naar school te gaan… Ik las volgend artikel op de standaard.be (zie hier):

‘Geef me een gebouw en ik begin zelf een school’

GENT - Als Thomas (12) tegen 1 september niet opnieuw naar school gaat, dreigt de bijzondere jeugdzorg hem bij zijn moeder weg te halen. Maar Thomas heeft kernautisme en aardt niet in het gewoon onderwijs. Bovendien vindt hij geen enkele ‘autischool’ die bij zijn intellectueel niveau past.

Van onze redacteur

‘Ik vergelijk mezelf met een computer. Ik ben slim, maar bij het minste dat er fout loopt, sla ik tilt’, zegt de 12-jarige Thomas Claerhout. Hij is opgewonden, heeft moeite om stil te zitten en praat onophoudelijk. Zijn verbale kracht is verwonderlijk voor een kind van twaalf. ‘Probeer er niet mee in discussie te gaan, want je verliest altijd’, zegt zijn moeder Carine Verween. Thomas is dan ook geen gewone jongen. Hij is uitzonderlijk begaafd en zit al in het tweede middelbaar Latijn-Grieks in Sint-Bavo, een jaar hoger dan normaal. Tenminste, zat. Want sinds oktober blijft Thomas thuis. Alweer.

‘Hij kan de drukte in de klas niet aan, hij mist structuur en niet alle leerlingen en leerkrachten begrijpen hem. Thomas is met Sint-Bavo al aan zijn zevende school toe. Vindt u dat normaal? Zijn jonge schoolcarrière is een hel geweest. Hij is altijd te slim geweest voor de rest van zijn klas. Hij kon al lezen en rekenen voor alle anderen. Maar door zijn autisme is het in het gewone onderwijs telkens misgegaan. We zijn het moe om het nog te proberen.’

Het Comité Bijzondere Jeugdzorg (CBJ) denkt daar anders over. ‘Als ik tegen 1 september niet naar school ga, gaat het CBJ me van mama wegnemen. Dat is gene zever, maar echt’, zegt Thomas. Hij slaakte zijn noodkreet in een mail naar De Standaard.

‘Omdat Thomas in feite ongewettigd afwezig is en dus spijbelt, kreeg ik eind vorig jaar van het CBJ een brief met de vraag dringend naar een oplossing te zoeken voor de “problematische opvoedingssituatie,. Ze dreigen ermee een beschermingsmaatregel op te leggen als hij niet naar school gaat. Ik ben zogezegd de slechte moeder, ik laat hem thuis en verwen hem te veel’, zegt Carine Verween. ‘Wat ze niet begrijpen, is dat het geen kwestie van niet willen is, maar van niet kunnen.’

Brief

‘Thuisonderwijs is geen optie, daarvoor heb ik het geld niet. Het CBJ heeft me onder druk gezet om Thomas naar een buitengewone secundaire school te sturen waar ze opleidingsvorm 4 aanbieden (wat overeenkomt met het niveau van het gewone onderwijs, red.). Maar daar kan hij alleen een beroep leren. Dat weiger ik. Ik wil mijn zoon niet aan het watervalsysteem overleveren. Hij is slim genoeg om Latijn-Grieks te studeren. Er is slechts één autischool die zo’n richting aanbiedt, het Zeelyceum in De Haan. En dus zou ik hem op internaat moeten sturen, wat gezien zijn sociale handicap onmogelijk is.’

Je zou denken dat een kind er moedeloos van wordt, maar Thomas blijft niet bij de pakken zitten. ‘Als de minister geen scholen voor kinderen met autisme wil bouwen, dan begin ik er zelf een’, zegt hij. Hij lanceerde op het internet al een oproep en zegt veel respons te krijgen. ‘Als ik een leegstaand gebouw vind dat we als school kunnen inrichten, weet ik dat ik heel veel ouders maar vooral kinderen met hetzelfde probleem als ik zou kunnen helpen.’

‘Ik heb al een gebouw op het oog, in Herzele. Het staat leeg omdat de vorige school is verhuisd. Het heeft nog wat opknapwerk nodig, maar dat kunnen we zelf doen. Ik weet dat er leerkrachten bereid zijn voor ons les te geven. We kunnen hen dan eerst een spoedcursus autisme geven. Voor de verwarming en elektriciteit moet ik nog een oplossing zoeken. Het enige wat ik vraag, is dat de minister ons de kans geeft om van het gebouw een school te maken.’

Thomas schreef een brief naar de Vlaamse minister van Onderwijs, Pascal Smet (SP.A). Die laat hij deze week overhandigen.

Zeventien

‘Hij raakte geïnspireerd door een voordracht van de auteur Peter Vercauteren’, zegt zijn moeder. ‘Hij stelde vorige week zijn boek “Ik kan zijn wie ik wil, voor, waarin hij getuigt hoe het was om als kind met autisme op te groeien. Hij overtuigde Thomas van het idee dat hij vertrouwen moet hebben en zelf het heft in handen moet nemen. En ja, zo is Thomas, dat vat hij dan ook letterlijk op.’

‘Het idee om zelf een school te beginnen, lijkt misschien hooggegrepen. Maar ik sta er volledig achter. Als we als ouders de leerkrachten voldoende begeleiden, moet het lukken. Ik wil gewoon dat Thomas naar een school gaat waar hij zich thuisvoelt, waar hij niet meer wordt aangestaard omdat hij anders is. In het vijfde leerjaar mocht hij naar een autiklasje. Dat was de leukste tijd van zijn leven. Hij zat er slechts met acht in de klas. Het was er niet druk en hij kon alles op zijn tempo doen. Dat heeft hij nodig.’

‘Voor ik hem in Sint-Bavo kon inschrijven, heb ik zeventien scholen afgebeld. Zeventien! Ik had alles voorbereid. Thomas zou begeleiding blijven krijgen en zou alleen halve dagen naar school gaan. Maar toen de scholen hoorden dat hij kernautisme heeft, gebruikten ze allemaal hetzelfde excuus: onze leerkrachten zijn daarvoor niet opgeleid.’

‘Toen ik hem in Sint-Bavo inschreef, zei hij me: mama, dit is de laatste school die ik probeer. Dat heeft me diep geraakt. Thomas beseft goed genoeg wat hij heeft. Ik heb lang genoeg moeten meemaken dat hij ongelukkig naar school is gegaan. Dat wil ik hem niet meer aandoen.’

Lees de brief van Thomas aan minister Pascal Smet op:

www.standaard.be/briefthomas (hier)

Mama

Lies — Mon, 09 May 2011 20:44:40 +0000

Een dagje te laat, maar het is er gisteren niet meer van gekomen. U weet wel, ik had m’n eigen allerliefste mama te vieren. Met een grote ruiker in de hand ging ik op de koffie.
Niet alleen voor mijn mama, maar voor alle mama’s ter wereld:

Fijne Moederdag!

Echt?

Lies — Mon, 02 May 2011 07:20:11 +0000

Wat hoor ik net op het radionieuws?! Ik check de online kranten. Ik zet snel even de tv op. Overal hoor/lees/zie ik hetzelfde: Osama Bin Laden is (ge)dood. Dood? Zoals in gestorven en komt nooit meer terug? Van de kaart geveegd en voor eeuwig onder de grond om er te dienen als voedsel voor kriebelbeestjes? Echt? Of is ‘t een fopje?

Stickers

Lies — Sat, 30 Apr 2011 11:21:21 +0000

Het is weer zo ver. Je kan er niet om heen. Aan élk verkeerslicht in Vlaanderen. Het Rode Kruis. Mét hun stickers. Vijf luttele euro’s voor zo’n reepje. En toch koop ik er geen! Waarom niet? Omdat ik mijn geld niet geef aan zo’n dwaas item. Wat moet je met zo’n kleefbandje aanvangen?! Niks! Niks, zeg ik u! Verkoop toch eens iets nuttigs! Een balpen voor vijf euro ten voordele van ‘t Rode Kruis, ik kocht er direct eentje. Post-its, een luchtverfrissertje, een condoom,… Noem maar op! Maar stickers, nee dank u. Daarvoor grabbel ik niet in mijn tas naar dat briefje van vijf en laat ik mijn raampje netjes dicht.

Eeuwige zoektocht?

Lies — Tue, 12 Apr 2011 08:37:01 +0000

Een tweetal weken geleden gaf ik mijn ontslag bij mijn huidige ‘werkgever’ (die er eigenlijk niet echt één is aangezien we onder zelfstandig statuut werken – ook al is dat meer schijn dan wat anders, maar goed, daar weid ik niet verder over uit of dit wordt een ellenlange post). Goed uitgekiend, precies tijd om mijn drie maanden ‘opzeg’ te doen (ook dat heeft geen enkele waarde) en op 30 juni definitief te zeggen: Adieu! De zoektocht naar een andere boeiende job is reeds lange tijd bezig. U moet weten dat ik geregeld de vacaturesites in het oog hield/hou omdat ik wist dat ik het daar hoogstens twee jaar zou uithouden. Maar een uitdagende job vinden in mijn sector is heden ten dage niet bepaald evident. Overal hoor je positieve berichten dat er nooit zo veel vacante functies waren en blablabla. Wel, ik zal u zeggen. Ik betwijfel dat ten zeerste. Om mijn mening/gevoel te illustreren het volgende. Ik surf naar de vdab-site: 100 000 vacatures, véél toch?!, hoor ik u denken. Inderdaad. Maar dan… Ik selecteer “Master”, er blijven nog zo’n 5000 vacatures over. Ik ga verder: “Master in de psychologie/pedagogie” (en even voor alle duidelijkheid: het moet pedagogieK zijn, dat weten ze bij de vdab ook nog steeds niet). Hoeveel blijven er nu nog over? 100! Maar we zijn er nog niet, ik selecteer verder: “Master in de pedagogische wetenschappen” (eindelijk de goede titel). En jawel, hoeveel houden we er nu nog over? Welgeteld 17! En dan heb ik nog niet eens geselecteerd op regio! Over ons héle Belgenlandje 17 vacante functies volgens mijn diploma. Nog nooit zo veel vacatures?! Ik denk het niet! Toch zeker niet in mijn sector. Ik kan me maar beter grondig omscholen en IT-er of ingenieur worden, die worden met hòpen gevraagd…

Drinken tot je er bij neervalt…

Lies — Sun, 13 Mar 2011 16:02:25 +0000

Vorige week zag ik op Koppen XL een reportage over jongeren en alcohol. En ik moet zeggen, ik was weer maar eens met verstomming geslagen… In de reportage werden jongeren gefilmd die samen op de lappen gaan. Hun doel: drinken om zo snel mogelijk zo zat als een patat te zijn. In het Engelse jargon wordt het ‘binge drinking’ genoemd, in het Nederlands vertaald als ‘comazuipen’. Ik noem het ‘dwaas-zielig-en-onverantwoord-ik-speel-met-mijn-gezondheid-spelletje-wie-zuipt-het-meest-in-een-korte-tijdspanne-en-is-het-snelst-zo-zat-als-een-patat… Ze zeggen al maar door dat ze weten wat ze doen, maar mij maak je dat niet wijs. Als je twee liter alcohol in je gilet hebt gekapt, weet je niét meer wat je doet en ken je je grenzen – absoluut zeker – niét meer. En dat het schadelijk is voor hun gezondheid, ontwikkeling, hersenen,… daar zijn ze zich duidelijk niet van bewust. Het lijkt alsof er geen leuke avond in het verschiet ligt als je je al niet lazarus hebt gedronken. Moet je werkelijk straalbezopen zijn om je te amuseren?! Als je ‘t mij vraagt: nee! Ik vind het zelfs zielig als je je niet weet te vermaken zonder dat je retezat bent. Afhankelijk – en ja, dat is het! – van den drank, ronduit triestig… Begrijp me nu niet verkeerd hè, ik heb niks tegen alcohol an sich. Ik hou absoluut ook van een (of meer ) lekker glaasje wijn, een heerlijke cocktail of een verfrissend aperitiefje maar ik drink mezelf nooit strontzat om me te amuseren (nooit gedaan en ik zal het ook nooit doen). Dààr heb ik wél iets tegen. Het is echt niet nodig om zo scheef te zijn als een wortel om plezier te maken. Is dat wel zo, dan heb je een gròòt probleem. Die jongeren moeten duidelijk nog leren om ‘gewoon’ te genieten van een lekker glaasje en niet zomaar te drinken om te drinken.
De reportage kan je hier integraal bekijken.

Twittergek

Lies — Tue, 08 Mar 2011 08:11:30 +0000

Vorige week las ik dit in de krant:

Neen, De kazakkendraaiers, dat wordt niets, zo wist ik al na een paar minuten. En ik zat dan nog niet eens voor de tv. Ik wist het dankzij Twitter en Facebook. Honderden (duizenden?) mensen, ook ik, kijken tegenwoordig tv met een smartphone in de hand en/of een laptop op de schoot. Nu ik erover denk: misschien kan u ook twitteren over dit stuk terwijl u het leest? (‘Kristof Hoefkens raakt maar moeilijk op dreef #zoubetereenanderberoepzoeken’).

Het is een begrijpelijke reflex die we allemaal hebben: elke gedachte delen die in je opkomt. En soms is het ook prima. Awardshows zijn geweldige momenten om massaal virtueel te discussiëren over de kleren van de sterren. Sportwedstrijden werken ook, of verkiezingsprogramma’s. Heerlijk hoe de mening van de massa zijn weg vindt naar de buitenwereld.

Maar er zijn ook programma’s en momenten waar het niet hoort. Mij begint het te irriteren: al dat getweet tijdens fictieseries (‘Kijk dan niet op Twitter #dwazejournalist’). Je zal als maker maar een spanningsboog opgebouwd hebben, nagedacht hebben over een vertelstructuur, naar een pointe toegewerkt hebben: en voor je goed en wel een kwartiertje bezig bent, ben je al genadeloos neergesabeld door de Twittermeute. We hebben Twittiquette nodig. (‘Wat zit De Standaard te zagen over Twittiquette? #oudemedia #Twitterisdetoekomst’) Wat denken jullie van deze regel: je moet wachten tot na het programma om je mening te geven.

Twitter en Facebook hebben ons collectieve geduld aangetast. Iets moet goed zijn, en het moet nú goed zijn. Een programma – maar ook ons leven – moet aan elkaar hangen van de twitterbare hoogtepunten. Mijn grootmoeder zegt nochtans altijd: ‘geduld is een schone deugd.’ (‘Je grootmoeder is oud en weet niet waarover ze praat. #belachelijkstuk #Twitteristochnogsteedsdetoekomst’)

(Bron: destandaard.be (http://www.standaard.be/artikel/detail.aspx?artikelid=CC36UN6M&utm_source=facebook&utm_medium=social&utm_content=article&utm_campaign=seeding))

En ik dacht, sapperdepitjespotvolkoffie, gelijk heeft die vent! Hier in huis loopt ook zo’n twittergek mannetje rond en bij momenten krijg ik er waarlijk ‘t schijt van! Werkelijk op élk moment moet àlles gedeeld worden met zogenaamde virtuele ‘vrienden’ die je van haar noch pluim kent. Wat heeft die wildvreemde te maken met het feit dat jij gaat kakken en een boekske zit te lezen ondertussen? Niks! Wat moet een ander met de informatie dat je je kat vandaag nog niet hebt gezien? Niks! Wat heeft een ander aan al die dwaze, onnozele, naast-de-pot-gepiste, inhoudsloze,… vragen/statements/uitspraken/of-hoe-je-zo’n-prietpraat-ook-wil-noemen #justasking? Niks! N-I-E-T-S, zeg ik u! Al dat getwitter, nutteloos. Het neemt alleen maar tijd in beslag die je nuttiger kan besteden, imho. En ja, noem mij nu maar #oldschoolgirl #diesnapterechtniksvan.