Eurosong
Gisteren was het dan eindelijk zo ver. Een week lang hebben ze er tralalala rond gemaakt: het grote jaarlijkse circus dat keer op keer gedomineerd wordt door vriendjespolitiek, überlelijke songs en vreselijke acts. Mocht u het nog niet doorhebben, ik heb het over het circus dat ze ook wel eens Eurosong durven te noemen. Dat ik mij ernstige vragen stel bij het (zuiver) Europese gehalte er van, doet hier nu even niet ter zake. Gezien we gisteravond tot weinig meer nog energie hadden dan wat zetel hangen, stemden we ook maar af op één. Benieuwd wat onze Tom ‘Teerling’ er van zou terecht brengen. Eerlijk? Ik vond zijn performance héél sterk. Je moet er maar staan met alleen je gitaartje en je stem voor zo’n waanzinnig grote menigte! Wat een pure – in de meest eenvoudige zin van het woord – klasse ten opzichte van al dat so called mooie maar kwijlende vrouwvolk, kattengejank en circusvertoon! Het was lange tijd spannend in die top vijf, ook al was het heel snel duidelijk dat het spastisch-strontzatte-ik-wil-op-Amy McDonald lijken-Duitse-puberkind zou winnen. Zonde! En de onderlinge vriendjespolitiek tierde weer welig. Het kostte Tom zelfs z’n top 3 plaats, potvolkoffie! We hadden een hogere plaats verdiend, zeg dat ik het u gezegd heb! 
