Logbies

Ik heb het hier zo stilletjes aan gehad.
Veel te druk en te weinig tijd om te luieren.
Wat rust zou ongelooflijk goed doen.

Nog even
En dan…

Eindeloos genieten
Van heerlijk niks doen.

Op vrijdagavond tijdens de spits – zo rond zessen – van Leuven richting West-Vlaanderen sporen, is niet één van m’n geliefkoosde bezigheden, maar goed, ondertussen zijn we die drukte al wat gewoon na vijf jaar. Een beetje indommelen met wat goede muziek in de oren en die twee uur vliegen voorbij. Gisteren was dat dus allerminst het geval. *Hou u vast, er komt weerom nmbs-frustratie.* Van Leuven tot Brussel liep alles lekker vlotjes, weinig volk en stipt op tijd (sinds de nieuwe uurregeling vertrekt de trein in Leuven een minuutje later, waarvoor dat goed is, daar heb ik het raden naar…). Brussel-Noord: “Dames en heren, de trein naar Kortrijk-Poperinge van 18u32 heeft een vertraging van ongeveer tien minuten, gelieve ons hiervoor te verontschuldigen.” Dat laatste hoeven ze er al lang niet meer bij te zeggen, gemeend zijn hun excuses toch niet, elke week weer staan duizenden reizigers in de kou op het perron te koekeloeren. Een overvol perron. Ondertussen kennen we ook al de trucen van de foor. Met mijn valiesje tot het uiterste puntje van het perron hobbelen. Ik weet niet waarom, maar veel mensen vergeten soms dat je ook helemaal vooraan in de trein kunt gaan zitten (en daar is vaak wél plek genoeg). Gisteren hadden die achterplakkers het wél getroffen. Slechts drie wagons (in plaats van de gewoonlijke twaalf)… Stond ik daar schoon vooraan. Lopen dus om mij toch op die veel te korte trein te murwen en een zitplaatsje te bemachtigen (ondertussen ben ik ook daarin al expert en ja, ik ben een egoïst, wie heeft nu zin om dik anderhalf uur recht te staan?!). Het werd dus duwen en trekken. Ik had een plekje op een “lange bank” bemachtigd en mijn valiesje netjes onder de zetel geduwd. Normaliter wordt verwacht dat je met drie personen op zo’n “lange bank” gaat zitten maar comfortabel is dat niet. En zo dacht ook mijn buurman er over, gelukkig maar… Brussel-Centraal, nòg een kudde werkmensen en studenten erbij duwen. (Lieve mama’s en papa’s, haal zoon- of dochterlief af op het einde van het semester met zijn/haar hele hebben en houden.) Als sardientjes in een doosje! Een lange slungel murwde zich tussen mij een mijn buurman. Daar zat ik dan, gesandwicht tussen een kleine tweemeter en de kont van een ander die – leunend tegen het bankstel waar ik gezeten was – in het doorgangetje bleef staan. We naderden Kortrijk en er deden geruchten de ronde dat er geen treinen reden tussen Kortrijk en Komen. Geen officiële bevestiging door de conducteur dus had ik weinig oren naar die geruchten. Ook toen we in Kortrijk aankwamen, werd ons niks gezegd. Niets vermoedend bleven we dan ook zitten (eindelijk was er wat plek). Na een vijftal minuutjes: “Dames en heren, door een obstakel op het spoor rijdt deze trein niet verder naar Poperinge.” Mij moet je niet zeggen dat ze dat nieuws niet eerder wisten. Van duidelijke en tijdige communicatie hebben ze bij de nmbs geen kaas gegeten. De trein dan maar afgestapt en taxi Papa gebeld. Gelukkig zijn zijn diensten wél betrouwbaar en stipt. Toen ik op de papa stond te wachten, zag ik plots een “vervangbus”, tjokvol! Nog gepletter dan op de trein, al kan dat eigenlijk bijna niet. Blij dat ik dààr niet meer bij hoefde! Met driekwartier vertraging home sweet home. De nmbs mag zich aan heel wat klachtenbrieven verwachten, denk ik. Ik steek er mijn energie niet in, het haalt toch niets uit. Zal ik blij zijn als ik niet meer wekelijks hoef te sporen! Nmbs van mijn voeten!

Morgen om negen uur is het weer zo ver en pakt StuBru uit met de derde editie van Music for Life. Dit jaar draait het allemaal om Moeders met Kinderen op de Vlucht. Het concept blijft hetzelfde als de afgelopen twee jaar (plaatjes aanvragen (welke song zouden we dit jaar ‘ns aanvragen?), veilingen, Party for Life, ’3 zotten in een glazen kooi’, sapjes,…), alleen de locatie is veranderd. Leuven is niet langer hun glazen thuishaven, gevlucht naar Gent. En enkel Tomas De Soete houdt al voor het derde jaar op rij stand als presentator. Sofie Lemaire en Siska Schoeters houden hem gezelschap in het Glazen Huis in Gent.

Treffende Music for Life song: Home (Tom Helsen & Geike Arnaert)

Swaffelen: het laten slingeren van het mannelijk geslachtsdeel en moedwillig tegen een object aantikken, onder andere met het oogmerk hierdoor een ander of zichzelf op te winden. Weinig Leuvense kerstmarktbezoekers wisten wat dit Woord van het Jaar 2008 betekent, zo bleek zopas op Man bijt Hond. Ik denk dat het eerder uit preutsheid was dat de interviewees pretendeerden het niet te weten. Een geblondeerde-foute-vijftiger-dame: “Maja, tuurlijk wist ik da. Ma ‘k ga da toch nie zegge? Dan benne kik et geweest zeker.”
Meer info hier & hier.