Logbies

City of Angels vertelt het verhaal van engel Seth (Nicolas Cage) en hartchirurge Maggie (Meg Ryan). Een onmogelijke liefde? Hij leeft in hoger sferen, zij is heel pragmatisch ingesteld. Seth geeft uiteindelijk zijn engelenleven op en wint the love of his life voor zich, althans voor eventjes toch…

In een ver verleden – ja, ik was de verhaallijn al lang kwijt – had ik dit romantisch drama al ‘ns gezien. Zopas nog even opnieuw genoten van dit mooie verhaal. Melig. Romantisch. Triest. Maar een blijver als je ‘t mij zo vraagt.

<Onvoorziene omstandigheden> (lees: de eerste (en misschien ook laatste) sneeuw in ons klein Belgenlandje) en het loopt alweer grandioos in de soep bij de Belgische spoorwegen. Een mens zou van minder wreed lastig worden als je zondagavond – voor de zoveelste keer op rij – verkakt wordt door vertragingen en technische mankementen aan/bij het spoor. Ik vertrok om vijf uur thuis in Wevelgem (ja, ik had al een voorgevoel dat er iets fout zou lopen). In theorie kom ik dan om iets voor zeven aan in Leuven. De praktijk was echter ietwat anders vandaag. Een vijftal minuutjes vertraging bij vertrek in Brussel-Zuid, maar dat is méér dan normaal (ik kijk al raar op als er eens geen vertragingen zijn). Maar even later sloeg het noodlot écht toe. In the middle of nowhere, ergens tussen Brussel en Leuven, stonden we plots stil. De trein leek aan de sporen te zijn vastgevroren. Meer dan een uur hebben we daar staan koekeloeren. Een uiterst vriendelijke en zich-duizendmaal-excuserende-voor-het-oponthoud-en-bedankende-voor-ons-begrip-conducteur die ons op de hoogte hield van de vorderingen (al waren er geen), desalniettemin werd de frustratie alleen maar groter bij mij en m’n medereizigers! De zuchten werden dieper, het getokkel op de tafeltjes begon steeds luider te klinken, er werd naarstig gegsmd, ja zelfs rechtstreekse verwijten (aan het adres van de ons vriendelijk inlichtende conducteur) vlogen de lucht in: “Oh, tais-toi! Tiens ta bouche!” (u moet weten dat de trein richting Leuven verder spoort naar Luik). Uiteindelijk – het was toen al na halfnegen – ja, u leest het goed! – schakelde de machinist in achteruit en reden we terug naar Zaventem waar we verspoord werden en we eindelijk koers konden zetten richting Leuven. Tegen negenen zijn we dan uiteindelijk in Leuven gearriveerd. U kan het rekensommetje maken? Juist, dik twee uur vertraging! Vier uur gespoord. Vier uur! Dubbel zo lang. Een schande is het! Een schande zeg ik u! En ik heb er zo stilaan écht mijn buik van vol. Ik was er potverdikke te voet sneller geweest! In de weken dat ik terug wekelijks van/naar Leuven spoor (zo sinds eind augustus), ben ik nog niet één keer zonder problemen heen en/of terug geraakt. Het is werkelijk godgeklaagd! Godverdomme, ’t zijn uilen bij de nmbs! En ja, vandaag is het gepermitteerd om even openlijk te vloeken! ’t Schijt krijgt een mens er van!

“As I sit and watch the snow
Fallin’ down”
(Norah Jones – Don ‘t miss you at all)

De weergoden hebben zich een maandje vergist. Het heeft sinds jaren niet meer zo vroeg gesneeuwd.
But I’m still dreaming of a white Christmas. Valse hoop?

Donderdagavond lagen we toch wel weer even strijk bij Man bijt hond. Nu hadden ze drie simpele zielen in de Stad der Manneblussers voor de camera gekregen. Randmensen, werkelijk. Vader, behoorlijk marginaal, (hij deed me op de een of andere manier denken aan de kleine dikke broer uit Fans, Elvis of was het nu Ringo? Slecht programma trouwens, maar dit geheel ter zijde) en z’n twee – al even marginale en immer vrijgezelle (welke vrouw wil immers zo’n randgeval huwen?!) – zonen. Het slopen van Euroshopping bezorgt hen heel wat hartenpijn. De tijd van Christiaens (“oei, mag ik da zeggen Christiaens?”, dixit één der zonen) is voorbij, jaja, er was zelfs een kapper, een zonnebank,…  in ondergebracht. Het meest geweldige shoppingcenter ooit. Het doet de Mechelaar veel verdriet (van veralgemeningen gesproken).  Alsof met het slopen van Euroshopping Mechelen ook de hele stad, ja zelfs, de hele samenleving met de grond wordt gelijk gemaakt. Hilarisch. Zielig. En vooral heel marginaal.
Waar blijven ze die gevallen toch halen, vraag ik mij dan af?!