Soms, soms is ‘alles’ teveel.
Leeggeperst.
Werkelijk àlles (moeten) geven.
Jezelf voorbijlopen.
Een vermoeide blik.
Moe van het geleefd worden.
En reikhalzend uitkijken naar even…
Even tijd voor jezelf en wat rust.
Zo voelde de voorbije week een beetje.
Verweesd achterblijven
Volle leegte
Ongrijpbaar
Onverstaanbaar
En toch zo aanwezig
Verlangend hopen
Hopend verlangen
Vals
Onterecht
Tomeloos
Hopeloos
Het was mooi geweest, maar het mocht niet zijn voor onze Olympische Jonge Duivels. (Mijn enige Belgisch Olympische hoop trouwens voor het behalen van een medaille.) De ijzersterke Nigerianen haalden – verdiend? – de overwinning binnen. De eer toch nog enigszins kunnen redden dankzij Cimans doelpunt. Nog een waterkansje op een bronzen medaille dus. Maar met Argentinië of Brazilië als tegenstanders… Ik ben benieuwd hoe onze Jonge Duivels het er vrijdag vanaf brengen.
Hadden Fellaini en Kompany het verschil kunnen maken?
Edit 1: Nu is die Olympische voetbaldroom helemaal doorprikt. Onze Jonge Duivels hebben het jammergenoeg niet kunnen waarmaken. Dan biedt de zilveren medaille van Gevaert & Co enige troost. Nu alle hoop nog op Tia & Nys?!
Edit 2: Lang leve Tia!
Van alles wat ik schreef
zijn dit het minste woorden.
En tel ze na, het zijn er
nog te veel: zelf hou ik van
mijn mond vol tanden,
het aaien van dit blad, de
woordenschat van mijn
twee handen, het stokken
van mijn adem als ik zeg
dat ik je hier niet kan
vertellen wie of wat ik
voor je ben, omdat papier
me in de weg zit, en ik
het juiste woord niet ken.
(Uit: Verzamel de Liefde – Bart Moeyaert)
© Copyright Logbies. All Rights Reserved. BlogTheme by 