De merel en de huisjesslak
In Memoriam: de huisjesslak
De eindeloze stilte werd plots verstoord door een vreemd getik. U gelooft het nooit, ik was zopas getuige van een gewelddadige moordpartij. De merel doodde de huisjesslak zonder enige schroom. Geen meelij. De slak moest en zou eraan gaan, hoe dan ook! Het meanderende weggetje dat ons gazon zo mooi doorkruist, is tot een slachtbank verworden. Gruwelijke taferelen. Merel pakte haar slachtoffer hardhandig aan. Slaan, kloppen, pikken, heen en weer zwieren. Ze – jaja, het was een vrouwtje – bespaarde zich geen enkele moeite om haar slachtoffer, letterlijk, uit zijn/haar – daar kan ik geen uitsluitsel over geven – tent te lokken. Er was voor de huisjesslak geen ontkomen aan. Survival of the fittest. De merel fileerde op zorgvuldige wijze de slak. Van dissectie gesproken! Het was de merel duidelijk niet om het huisje te doen, maar om de inhoud. Toen er plots kapers op de kust kwamen, is zij de arena met haar – reeds half opgepeuzelde – slachtoffer ontvlucht. Op de plaats des misdaads is er klaarblijkelijk een zware veldslag geleverd. De merel won het oneerlijke duel. Het enige wat nu nog van de huisjesslak overblijft, is haar verwoeste huisje. Vanaf heden onbewoond. En onbewoonbaar verklaard: dak en voordeur kwamen behoorlijk gehavend uit de strijd. Bloedige taferelen. Moorddadige beestjes, die merels.
.