En ze leefden nog lang en gelukkig
Mààndenlang heeft vtm’s telenovella Sara Vlaanderen (althans deze West-Vlaamse) in de ban gehouden. Elke avond voor de buis. Gezellig. Kletsen en commentaar geven op de simplistische dialogen, de o zo foute personages,… Gieren met de over-the-top-dromen. Stukken missen (door de vele commentaren). Geen nood, middagherhaling. Ongelooflijk hoe een mens zó kan opgaan in een serieke.
Dinsdagavond kwam er een eind aan het verhaal. En hoe kan het ook anders, een happy end. Een sprookje eindigt immer met een “en ze leefden nog lang en gelukkig”. Ontroerend om zien. Schoon.
Zouden ze er toch niet een vervolg aan breien? Ik ben in ieder geval pro. Hoe zou het Sara en Simon vergaan als directeurs-generaals van Présence? Houdt hun romance stand? Wat met de eeuwige slechterik Alexander? Gaat hij ten onder? Trouwen Helena en Steven werkelijk? Vragen waar we waarschijnlijk nooit een antwoord op zullen krijgen. Misschien maar goed ook. Op naar de volgende telenovella. Ook al betwijfel ik dat soortgelijk concept de Sara-hype zal kunnen evenaren.
Tags: Commentaar, Sara, Simon, sprookje, Telenovella, Vtm
Zelfs ik bleef zitten als ik Sara zag passeren op de tv. En ook ik leefde er mee mee.
@ Wim: Ooit stond in de krant dat 40% van de Sara-kijkers mannen waren. Ik zal het nog moeten gaan geloven
. Dat een mens zich zo kan laten meeslepen met een serie… Nooit gedacht van mezelf. 