Kolancy Brothers – Scala ft. Koen Buyse

Gisteravond ging het voor de laatste keer dit seizoen richting De Spil. Het alombekende meisjeskoor Scala onder leiding van de gerenomeerde Kolacny Brothers gaf er meer dan een lap op! We zagen ze al enkele keren aan het werk, maar dit concert overtrof de vorige keren moeiteloos! Ze worden alsmaar sterker. Ze geven werkelijk het beste van zichzelf. We kregen reeds een voorsmaakje van hun nieuwe full album dat vooral zelfgeschreven nummers bevat. Stevens twee Nederlandstalige songs ‘Woorden’ & ‘Kleine man’ gingen werkelijk door merg en been. En hun Abba-remix was subliem! Halverwege vervoegde Koen Buyse (Zornik) het vrouwelijke gezelschap. En we hoorden dat het meer dan goed was. De perfecte combinatie, zo bleek. Benieuwd naar meer. Op naar het volgende cultuurseizoen!

En ze leefden nog lang en gelukkig

Mààndenlang heeft vtm’s telenovella Sara Vlaanderen (althans deze West-Vlaamse) in de ban gehouden. Elke avond voor de buis. Gezellig. Kletsen en commentaar geven op de simplistische dialogen, de o zo foute personages,… Gieren met de over-the-top-dromen.  Stukken missen (door de vele commentaren). Geen nood, middagherhaling. Ongelooflijk hoe een mens zó kan opgaan in een serieke. 
Dinsdagavond kwam er een eind aan het verhaal. En hoe kan het ook anders, een happy end. Een sprookje eindigt immer met een “en ze leefden nog lang en gelukkig”. Ontroerend om zien. Schoon.
Zouden ze er toch niet een vervolg aan breien? Ik ben in ieder geval pro. Hoe zou het Sara en Simon vergaan als directeurs-generaals van Présence? Houdt hun romance stand? Wat met de eeuwige slechterik Alexander? Gaat hij ten onder? Trouwen Helena en Steven werkelijk? Vragen waar we waarschijnlijk nooit een antwoord op zullen krijgen. Misschien maar goed ook. Op naar de volgende telenovella. Ook al betwijfel ik dat soortgelijk concept de Sara-hype zal kunnen evenaren.

Finally

Whilst it might be hard to prove scientifically,
we all know that the environments we live and work in affect us.
A beautiful place can inspire and motivate,
an ugly one can depress – it becomes a place we avoid.

(Seymour et al., 2001, p.4)

  

Mijn bureau is na zes weken hard labeur tot zo’n ugly place verworden. Een uitputtingsslag geleverd. De strijdkrachten waren op. Dan ook blij dat ik eindelijk weer prettiger oorden kan opzoeken en aan een deugddoende vakantie kan beginnen. ‘t Heeft lang genoeg geduurd.

Misschien. Ooit.

Gij en ik,
Ik en gij,
(Zij aan zij)
Immer wij.

The sky was set with bright stars…

Weer een examen later. Weer een avondje ‘ontspanning’ – ook al blijft dat molentje draaien in dat hoofdje (een mens zou er turelure van worden) – verdiend. Blog-zin. Grasduinen in de vele drafts en plots ontdekken dat je nog wel een leukerdje hebt staan.

Dit schreef ik ergens begin mei:

Ooit al gehoord van een droomboom? Mooi symbool vond en vind ik nog steeds (ook al dient het een ander doel)…

Kwam vorige week aan bod in een les Diagnostiek in de Pedagogische Hulpverlening. Soms wordt men, i.c. personen met ASS (ook wel autismespectrumstoornis), gevraagd om een tekenopdracht uit te voeren in het kader van het vormen van een integratieve beeld van een cliënt (ik bespaar u de verdere theoretische details). Eén van dergelijke tekenopdrachten bestaat erin 3 bomen te tekenen: een boom zonder meer, een fantasieboom én een droomboom.

Nu ben ik natuurlijk nieuwsgierig hoe jouw droomboom er uit zou zien…
Die van mij ziet er ongeveer zo uit (En nee, ik heb jammergenoeg geen tekentalent. En ja, denk er vooral nog het aureooltje bij!).

Die fantastische tekening van mijn droomboom ligt natuurlijk ergens thuis. Dan maar een korte beschrijving: een mooie grote boom met vleugeltjes, zwevend op een reusachtige wolk en ogen als sterretjes. En vooral niet te vergeten: daarbovenop een aureooltje!
Hoe zou jullie droomboom eruit zien?

Vandaag trouwens examen gehad van dit vak.