Logbies

Donderdagavond was het dan eindelijk zo ver, de finale van het vtm-programma “Mijn Restaurant”. In den beginne geen interesse in dit programma maar per toeval ben ik er toch in gerold door de papa en de mama. Zij keken steevast elke week. En nja, als ik op donderdagavond thuis kwam en ik had nog wat zin in tv kijken, dan zat er niets anders op dan meekijken. 

Maar goed, het gaat niet om de voorgeschiedenis. 

Donderdag, finale. Zé-nuw-slo-pend! Ik was aan de zetel gekluisterd! Een week lang kopten de kranten: “Limburggevoel haalt het”, “Leuven maakt geen kans”,… Niets bleek minder waar! Meer dan verdiend kwam d’Hoogeschool in Leuven als onverbeterlijke winnaar uit de bus. Terechte winners. De beste kok, de sympathiekste en sterkst gegroeide uitbaters, het meest hilarische zaalpersoneel (gelukkig dat ervaren maître Willy hen uit de nood hielp – oeps, mijn cynisme komt weer boven), een eenvoudig maar toch gezellig interieur,… Dé ontegensprekelijke underdog én míjn favoriet.

Het is weer zo ver, voor de zoveelste keer treinstaking (ik kan ondertussen de keren dat ik met de trein zónder problemen van en naar Leuven ben geraakt dit academiejaar op mijn ene hand tellen). De treinen werden verondersteld te rijden tot tien uur gisteravond. Ik neem gisteren om vier na acht de trein in Leuven richting Wevelgem zodat ik alhier om twee vóór tien zou aankomen. Niets van dus! Iets voor half tien: “Dames en heren, wij komen zo dadelijk aan in Oudenaarde. Buiten de wil van het treinpersoneel om, zal deze trein hier halt houden en niet meer verder rijden omwille van vakbondsacties. Onze excuses.” Waarom lullen ze dan de hele tijd dat ze maar vanaf tien uur staken?! Daar stond ik dan schoon te gapen als een hond op een zieke koe in (het-best-wel-nog-een-eindje-hiervandane) Oudenaarde. Gelukkig is er taxi “Papa”! En die staakt NOOIT! Da’s maximale dienstverlening!

Mooi symbool, mijn eenenveertigste postje om mijn half jaartje bloggen te vieren. Op 19 november stuurde ik mijn eerste blogboodschap de wereld in. Nog geen spijt dat ik met het bloggen ben begonnen. En ik hoop dat u, beste Logbieslezer, het nog steeds plezant vindt om hier even langs te komen.

Enkele cijfers volgen weldra (nu moet ik mijn trein halen!).

… Dansen, altijd blijven dansen. Vraag haar niet waarom. Zij danst tot de ochtend komt. (…) Ze danste rond de aarde. Ze danste door de tijd.

(Johannes Kerkorrel & Stef Bos)

Zo leken er vrijdagavond 1500 meisjes én jongens eeuwig te willen blijven dansen. Pirouette, onze plaatselijke dansschool (en nota bene één van Vlaanderens grootste), gaf naar jaarlijkse gewoonte een optreden, dit keer in Kortrijk Expo, naar aanleiding van het 25-jarige bestaan. Verbazingwekkend. Ontroerend hoe de allerkleinsten duidelijk genieten van het in de spotlights staan. Kinderen en tieners die barsten van het talent en zich helemaal geven. Jongvolwassenen die hun passie voor dans nimmer kwijt lijken te raken. Creativiteit. Sierlijkheid. Eenvoudige complexiteit. Overweldigend. Schoonheid.