… voor vijf ‘zusloze’ maanden. M’n ‘kleine’ zusje is zopas vertrokken voor vijf maanden stage in Nice (Frankrijk). Ik bracht hen (mama en papa vergezellen haar en knijpen er zo ook eventjes tussenuit) naar de luchthaven in Zaventem. Afscheid nemen is nooit leuk, en zeker niet van je zus en eveneens beste vriendin. Maar we hebben mooie vooruitzichten! Over twee weken reis ik haar samen met een vriendin achterna voor een vijftal dagen! En in de paasvakantie volgt er zeker en vast nog een tripje naar Nice. Tussendoor krijgt ze massaal veel bezoek van de mama en de papa, haar vriendje, tante en nonkel, meetje en peetje,… Eenzaam zal ze zich weinig hoeven te voelen. Immers, de maanden vliegen! En als ze terugkeert, is het ook hier ook al een beetje zomer!

Maar toch, ik zal haar missen!

Zusje, als je dit leest, het ga je goed daar! We bellen, sms’en, mailen, skype-en,… en in gedachten zijn we zó dicht bij elkaar! Mis je!

Nee, niet with you maar met die ‘o zo leuke’ examens.

Net in de helft en ik geef het u op een briefje, het is welletjes geweest. Maar nog even blijven gaan met die banaan!

Done:

- Onderwijs aan kinderen en jongeren met specifieke noden (woensdag)

- Religie, zingeving en levensbeschouwing (vrijdag)

To do:

- Kinder- en jeugdpsychiatrie

- Grondslagen van de orthopedagogiek en beroepsethiek

Tot nu toe is het best meegevallen, benieuwd wat de twee laatste examens zullen brengen. Maandag mondeling en dan 9 dagen de tijd om een openboekexamen voor te bereiden. Ik hoor u al denken, beetje veel, niet? Inderdaad, maar ik kan de tijd goed gebruiken om aan mijn thesis te werken!

Achja, en mocht u een secundaire school (1ste graad) weten die zou willen meewerken aan mijn thesisonderzoek omtrent probleemgedrag bij kinderen en jongeren (ik bespaar u de details!), graag! Want wat zijn die school tegenwoordig ‘onwillig’!
Argh !

U allen, collegastudenten, wens ik héél véél moed en doorzettingsvermogen! Het einde komt stilletjes aan in zicht!

Succes!

Zaterdagavond nood aan wat ontspanning en een filmpje meegepikt: “Gone, baby, gone”.

“In een volkswijk van Boston is Amanda (Madeline O’Brien), 4 jaar, plots verdwenen. Na vele tevergeefse zoekpogingen van de politie, doen de oom en tante van het kind beroep op twee jonge privé detectives: Patrick Kenzie (Casey Affleck) en Angie Gennaro (Michelle Monaghan). Patrick en Angie kennen de wijk goed, en leren al snel Hélène kennen, de drugsverslaafde moeder van Amanda. Naarmate de enquête vordert, zakken ze steeds verder weg in de duistere omgeving van Boston, daar waar dealers, criminelen en pedofielen de macht in handen hebben. Echter, Amanda blijft onvindbaar. Onder de zware druk van de media, gaan nu Remy Bressant (Morgan Freeman), een hardnekkige detective, en politiecommissaris Jack Doyle (Ed Harris) zich ook met het onderzoek bemoeien. De waarheid zal uiteindelijk boven water komen, maar er staat een prijs op. Iedere stad heeft zijn geheimen die zo nu en dan de mens tegenover zijn geweten plaatst…” (bron: Cinenews)

In één woord: KNAP! Een drama met pit! Mooie acteerprestaties, goede plot, verrassende wendingen, spanning… Alles wat een goede film nodig heeft!

… staat een mens wel eens stil bij het leven…

Vandaag trouwens een mooie quote in m’n ‘goede gedachten-boekje’:

“Van alle soorten bijgeloof komt dat dat dromen duidt wel het meest in aanmerking voor vergeving.” (Alexander Ulybyschew)

De ‘duiding’ die er bij staat, is de volgende: Schenk aandacht aan uw dromen! Ze kunnen een wegwijzer voor uw toekomst zijn.

Leuk voor zo’n ‘dream-believer’ als ik. Al meermaals meegemaakt dat er iets uit mijn dromen in real-life terug kwam (en niet omgekeerd), raar maar waar!