Gelezen…
… in Libelle (nr. 44/3227 – 31 oktober 2007, p. 20)):
Jef Aerts, schrijver
“Kruip niet in de rol van slachtoffer als je schrijft. Het slachtoffer is een zeurkous”
Er zijn verschillende redenen om je leven op papier te zetten: zelfonderzoek, betweterigheid, angst om dingen uit te spreken, gedachten ordenen, afscheid nemen, graven in wie je bent. Soms kun je er voor kiezen om al schrijvend een en ander op een rijtje te zetten. Misschien wil je gewoon je herinnering levendig houden. Misschien hoop je zo een woede-uitbarsting te vermijden. Of wie weet, denk je dat jouw ervaringen ook andere mensen kunnen helpen.
Waar het om draait, is dat je jezelf onder ogen durft te zien. Dat je eerlijk wordt over je motieven, patronen en kronkels. Het voordeel van schrijven is dat je niet kan ontsnappen. Het staat er zwart op wit: je bent niet gelukkig met je baan, je hebt een minnares, je houdt van krentenbollen. En dan kun je er wat mee doen. Je kunt denken: hoe erg en bij de pakken blijven zitten. Of je kunt in actie schieten, woorden geven aan wat je écht wilt. Dan is schrijven een eerste stap om je leven in eigen handen te nemen.
Ik hou geen dagboek bij, al ben ik er vroeger vaak aan begonnen. Wel heb ik een stapel schriftjes met losse invallen en ideeën, bedenkingen over waar ik sta, belangrijke ervaringen en vragen. Ik hou ervan om aan de haal te gaan met de grens tussen ‘wat waar is’ en ‘wat waar had kunnen zijn’. En dat is ook het mooie aan schrijven: je kunt in dialoog gaan met je verleden, situaties naar je hand zetten. Je een leven verzinnen.”
Schrijven is gewoon een leuke, creatieve bezigheid waarmee ik uren bezig kan blijven. Via je blog af en toe een ei kwijt kunnen aan de wereld, heerlijk! (Pieter, dankjewel om me te overtuigen 
)
En wat Aerts zegt over die stapel schriftjes, heel herkenbaar. Een schriftje hier, een papiertje daar, allemaal losse gedachten die ooit als puzzelstukjes in elkaar zullen vallen.
U ziet, er valt heel wat interessants te lezen in de “boekskes” tijdens een bezoekje aan het kleinste kamertje.
Comment (daarvoor dient het, niet?):
Ten eerste geloof ik niet dat je door het schrijven ‘in het reine komt met jezelf’. Het is enkel een kanaal. Het is door de reflectie dat je jezelf leert kennen.
En als het dan toch zo is dat mensen zichzelf via schrijven leren kennen, waarom moet dat dan openbaar gemaakt worden? Is dat zoeken naar bevestiging? Herkenning? Aandacht? Vertel het mij, want ik versta het niet. Vroeger was schrijven een privilege voor diegene die het konden, vandaag is het iedereen gegeven met de komst van het internet en sukkelen we met een ware ‘communication overload’, waaruit we de essentie niet meer kunnen filteren.
Ten tweede zeg je dat het schrijven/schrijfsels niet kan ontsnappen. Als je niet gelukkig bent met je baan, je hebt een minnares of wat dan ook, of je het nu schrijft of niet, het zal er steeds zijn en ergens zal je dat wel weten. Vandaar geloof ik niet dat het het schrijven van: ‘ik blijf niet meer bij de pakken zitten’ is dat een mens aanzet tot zijn leven in handen nemen, maar de reflectie ervan.
Ten derde ben ik voorstander van het idee dat herinneringen in je hoofd zitten en niet op papier hoeven te staan. Dingen die je op papier zet, zijn dingen die je anders zou vergeten, die het herinneren niet waard zijn/waren in de tijd. Kijk je bvb naar een foto, herinner je je dan nog wat je deed na de foto genomen werd? Of kijk je enkel maar naar een beeld waar je bij fantaseert?
Echte herinneringen hoeven niet geschreven te worden of gefotografeerd te worden, ze zitten verankerd in je bovenkamertje.
Ik ben geen voorstander van het schrijven, het kanaal van de schrijfkunst is zwart op wit, niet grijs, het valt niet te veranderen, bij te sturen…
Voor mij dient schrijven enkel om informatie over te dragen of om mensen te entertainen (zie; boeken), maar vooral niet om mezelf te analyseren, dat laat ik liever over aan de psycholoog (voor zover dat nodig is).
(Een groot man (Socrates) zei ooit: Woorden dienen om te laten rondzweven, spookachtige spinsels , nooit echt grijpbaar, verstaanbaar)
@ Judith: eventjes heel duidelijk stellen dat dit een artikeltje is uit Libelle en dat wat er in verhaald wordt niet míjn ideeën zijn en dat ik er verre van volledig mee akkoord ben! Het ‘interessant’ was cynisch bedoeld, ik vind het gewoon zo’n prototypisch voorbeeld van ‘boekskespraat’, wat ik ook wel ‘psychogedoe’ noem (het moet altijd dramatisch lijken).
Ik ben er rotsvast van overtuigd dat schrijven géén vorm van zelfonderzoek is, het is géén zaak van ‘in het reine komen met jezelf’,… Ik ben er wél van overtuigd dat schrijven voor bepaalde mensen (waarvan ik er eentje ben) een creatieve ‘uitlaatklep’ is. De een heeft meer nood aan het op papier zetten van wat hij/zij denkt/voelt/…, de ander dan weer niet. Zo is voor mij het bloggen een gewoonweg fijne manier om af en toe ‘mijn ei’ (over vaak hele banale zaken) aan de wereld kwijt te kunnen.
En het citaat van Socrates is enigszins dubbelzinnig en valt – naar mijn mening – dan ook op twee manieren te interpreteren…
Sommige dingen kunnen wel kloppen denk ik.Wie heeft nooit in een woede uitbarsting dingen gezegd of geroepen, die beter ongezegd waren gebleven.Ik heb geleerd door verschillende ervaringen, dat je beter soms zwijgt en op een kalmer moment alles op een rijtje zet.Letterlijk bedoel ik dat : een + en een – rij en liefst op papier.En dan kan je een beslissing nemen op basis van die uitkomst.Voor mij werkt het.
goh, dit is echt herkenbaar voor mij
Ik blog nog maar net, maar ik doe dit veel liever dan in een dagboek schrijven, want die boekjes verdwijnen toch meestal naar een plekje onderaan in de kast. Ik heb een beetje de ‘drang’ om dingen van me af te schrijven, en zo’n weblog biedt de ideale oplossing 
Al vrees ik dat ik soms ook wel eens serieus kan zeuren in een ‘mindere’ bui :p
Groetjes, Eline
@ Eline: Ach meid, don’t mind! Blog gewoon over eender wat wanneer je er zin in hebt. Wie geïnteresseerd is, zal ‘t sowieso lezen ook al ‘zeur’ je wel eens! Ik ben in ieder geval al min of meer een vaste bezoeker van je webstek! En je schrijfsels boeien me! Keep up the good work! Succes en tot blogs!