Logbies

… in Libelle (nr. 44/3227 – 31 oktober 2007, p. 20)):

Jef Aerts, schrijver

“Kruip niet in de rol van slachtoffer als je schrijft. Het slachtoffer is een zeurkous”

Jef Aerts schrijft romans, poëzie en theaterteksten, en begeleidt schrijfcursussen bij WISPER. Nieuw dit najaar is de cursus ‘autobiografisch schrijven’. “Veel mensen hebben de behoefte om even stil te staan. Bij zichzelf, maar vaak ook in contact met anderen. Kijk maar naar het enorme succes van weblogs en chatrooms. Dat is allesbehalve stoffig. De meest intieme ervaringen worden er openlijk gedeeld, gekopieerd, uitgeprint, vetjes gezet. Schrijven is dan een manier om twijfels en onzekerheden te verwoorden, om net die dingen te zeggen die in de dagelijkse drukte te weinig plek krijgen.

Er zijn verschillende redenen om je leven op papier te zetten: zelfonderzoek, betweterigheid, angst om dingen uit te spreken, gedachten ordenen, afscheid nemen, graven in wie je bent. Soms kun je er voor kiezen om al schrijvend een en ander op een rijtje te zetten. Misschien wil je gewoon je herinnering levendig houden. Misschien hoop je zo een woede-uitbarsting te vermijden. Of wie weet, denk je dat jouw ervaringen ook andere mensen kunnen helpen.

Waar het om draait, is dat je jezelf onder ogen durft te zien. Dat je eerlijk wordt over je motieven, patronen en kronkels. Het voordeel van schrijven is dat je niet kan ontsnappen. Het staat er zwart op wit: je bent niet gelukkig met je baan, je hebt een minnares, je houdt van krentenbollen. En dan kun je er wat mee doen. Je kunt denken: hoe erg en bij de pakken blijven zitten. Of je kunt in actie schieten, woorden geven aan wat je écht wilt. Dan is schrijven een eerste stap om je leven in eigen handen te nemen.

Ik hou geen dagboek bij, al ben ik er vroeger vaak aan begonnen. Wel heb ik een stapel schriftjes met losse invallen en ideeën, bedenkingen over waar ik sta, belangrijke ervaringen en vragen. Ik hou ervan om aan de haal te gaan met de grens tussen ‘wat waar is’ en ‘wat waar had kunnen zijn’. En dat is ook het mooie aan schrijven: je kunt in dialoog gaan met je verleden, situaties naar je hand zetten. Je een leven verzinnen.”

Schrijven is gewoon een leuke, creatieve bezigheid waarmee ik uren bezig kan blijven. Via je blog af en toe een ei kwijt kunnen aan de wereld, heerlijk! (Pieter, dankjewel om me te overtuigen )

En wat Aerts zegt over die stapel schriftjes, heel herkenbaar. Een schriftje hier, een papiertje daar, allemaal losse gedachten die ooit als puzzelstukjes in elkaar zullen vallen.

U ziet, er valt heel wat interessants te lezen in de “boekskes” tijdens een bezoekje aan het kleinste kamertje.