Zaterdag laatstleden besloten we de Prime Drive In Movies in het sportpark De Nekker (Mechelen) uit te proberen. Op het programma: “Salt” met Angelina Jolie in de hoofdrol. Het bleek een film te zijn met een ‘platte’ plot, weinig verhaal en absoluut niet vernieuwend. Dus wat de film betreft, zaten we fout. Maar wél een leuk concept, die drive in! Voor vijf luttele eurootjes mocht je – na ontvangst van de prijs- en infolijst en het doosje kleenex vuilniszakje incluis – de wei oprijden en je plaatsje innemen. Wij stonden helemaal vooraan, op de eerste rij. We waren goed op tijd om zeker te zijn dat we plaats zouden hebben. Achteraf gezien waren we misschien beter iets later geweest, dan stonden we wat verder op de wei en hadden we beter zicht gehad. Maar ons hoor je niet klagen (na de film konden we dan ook wel heel vlotjes de wei terug verlaten zonder te moeten aanschuiven in de rij). Oldtimers mogen zelfs gratis en voor niets de wei oprijden! Enkele grave exemplaren gespot!  En ze zorgden voor nog wat meer sfeer, het leek wel een scène uit Grease. Zò typisch Amerikaans, héérlijk! En zo fijn om zelf het volume tijdens de film te kunnen regelen.

Slotsom: ondanks de iets mindere film toch een geslaagd avondje uit en zeker voor herhaling vatbaar maar dan mét extra kussentjes en een goed gevulde koelbox met lekkere hapjes en drankjes om het nòg aangenamer te maken.

Trouwens, vooraf lekker getafeld in De Margriet (op de Bruul). Een aanrader wat betreft de betere brasseriekeuken!

Al weken staat dit postje half (on)afgewerkt in mijn – ellenlange – draftlijst.

We keren even terug in de tijd, zo wat een maand geleden. Dinsdag 29 juni 2010. Een bloedhete dag mocht u het zich  niet meer herinneren. Eindelijk was het moment aangebroken waarop we de kaartjes die al màànden lang in de schuif lagen, mochten inruilen voor een heerlijke Norah Jones-avond, althans dat was toch onze hoop. Mijn verwachtingen waren hoog gespannen. We zochten onze fauteuilplaatsjes in Vorst Nationaal (en o wat klinkt dat “Forest National” zò fout) en nestelden ons in de veel te warme zaal. Nog nooit zag ik zoveel mensen tegelijkertijd wapperen met hun ticketje om toch maar een béétje verkoeling te vinden. Maar Mrs. Jones deed ons die hitte snel vergeten. Nieuwe nummers (o.a. “Chasing Pirates”), een prachtige cover van Johnny Cash z’n “Cry cry cry” en haar klassiekers zoals “Come away with me”, “Sunrise”, “Don’t know why”,… passeerden de revue. Afsluiten deed ze met een akoestische set. Prachtig! In geen tijden nog zo’n goed concert meegemaakt! De sfeer was er, de muziek was er en Norah & haar band stonden er hélemààl, geen valse noot, geen foutje gehoord. Perfect!  Genoten à volonté. In één woord: WAUW!

Per toeval enkele fragmentjes van het concert op YouTube gevonden (en er zijn er nog veel meer te vinden):

Deze week was er weer de Restaurantweek. Omdat het ons in december zo bevallen was bij Chef’s Table (hier), besloten we onszelf weer culinair te verwennen voor een prikje. We trokken deze keer richting Martinushoeve te Zandvliet (op aanraden van). Maar de culiniare verwennerij viel wat tegen… We waren allerminst overtuigd van het menu dat ons geserveerd werd. Weinig verrassend/vernieuwend, klassiek, zelfs een tikkeltje ordinair. Als voorgerecht een plakje rauwe tonijn met tijgergarnalen en waterkers (die heel ver te zoeken was). Hoofdgerecht: Kalfslende met asperges (die nergens naar smaakten), een vreemd soort puree (we zijn er nog altijd niet uit of het gepureerde wortelen waren of of ze nu vermengd waren met aardappelen) en kroketten. De Australische Chardonnay wijn die we er bij gekozen hadden, smaakte nergens naar. Geen kleurig palet, een frisse kleur… Flets. En ten slotte het dessert, dat bestond uit een drie aardbei-toestanden. Dat was nog het meest ‘verfijnde’ van allemaal…
Het kader is ook niet bepaald onze stijl. Het doet behoorlijk middeleeuws aan. Weinig sfeer, gezelligheid. En één grote afknapper, de tafeltjes staan véél te dicht bij elkaar. Ons twee-persoons-tafeltje en dat naast ons stonden gewoon tegen elkaar geschoven! Het enige wat er tussen stond, was ‘n soort muurtje van amper één meterje hoog wat er voor zorgde dat we even goed in het bord van de mensen naast ons konden zitten.
En op de koop toe, dit nog! Ik kreeg deze morgen een mailtje van DiningCity met de vraag mijn beoordeling online door te geven. Ik heb gequoteerd zoals ik hier ‘recenseer’, eerlijk, gewoon wat wij er persoonlijk van vonden. En u gelooft het of niet! Ik kreeg deze namiddag volgende mail van de zaakvoerder in m’n mailbox:

Met dank voor uw punten op DiningCity.com.

Tot onze spijt hebben we moeten vaststellen dat uw quotering in vergelijking met onze andere bezoekers enorm laag ligt, temeer omdat we op zaterdagavond vooral 9’s, 10′en en een enkele 8 hebben gescoord. Uw punten en opmerkingen verschillen dus enorm met de andere klanten.

Het geeft mijzelf, maar vooral uiteraard de bediening en keuken geen prettig gevoel om uw negatieve commentaren te lezen, maar waarderen desalniettemin uw deelname aan de RestaurantWeek.

Met groeten / Kind Regards

Gisteren was het dan eindelijk zo ver. Een week lang hebben ze er tralalala rond gemaakt: het grote jaarlijkse circus dat  keer op keer gedomineerd wordt door vriendjespolitiek, überlelijke songs en vreselijke acts. Mocht u het nog niet doorhebben, ik heb het over het circus dat ze ook wel eens Eurosong durven te noemen. Dat ik mij ernstige vragen stel bij het (zuiver) Europese gehalte er van, doet hier nu even niet ter zake. Gezien we gisteravond tot weinig meer nog energie hadden dan wat zetel hangen, stemden we ook maar af op één. Benieuwd wat onze Tom ‘Teerling’ er van zou terecht brengen. Eerlijk? Ik vond zijn performance héél sterk. Je moet er maar staan met alleen je gitaartje en je stem voor zo’n waanzinnig grote menigte! Wat een pure – in de meest eenvoudige zin van het woord – klasse ten opzichte van al dat so called mooie maar kwijlende vrouwvolk, kattengejank en circusvertoon! Het was lange tijd spannend in die top vijf, ook al was het heel snel duidelijk dat het spastisch-strontzatte-ik-wil-op-Amy McDonald lijken-Duitse-puberkind zou winnen. Zonde! En de onderlinge vriendjespolitiek tierde weer welig. Het kostte Tom zelfs z’n top 3 plaats, potvolkoffie! We hadden een hogere plaats verdiend, zeg dat ik het u gezegd heb!

Alex Agnew wil volgend jaar in februari het Sportpaleis laten vollopen… Lijdt hij niet een beetje aan grootheidswaanzin? Een stand-upcomedian die zo’n zaal moet vullen? Maar hij lijkt er zich bewust van te zijn, althans deredactie.be: http://www.deredactie.be/cm/vrtnieuws/cultuur%2Ben%2Bmedia/kunsten/100522_agnew.

Benieuwd wat hij morgen in de AB voor ons in petto heeft!